Ocena brak

Delfiny zwyczajne

Autor /Danysz Dodano /31.01.2012

Delfiny zwyczajne są inteligentnymi i łagodnymi ssakami, które zawsze były lubiane przez miłośników zwie­rząt. Bezsensowna rzeź delfinów do­konywana przez rybaków wywołała ogromne wzburzenie opinii pub­licznej na całym świecie.
N a wodach wschodniego Pacyfiku delfiny zwyczajne zbierają się w wielkie stada, które czasami liczą tysiące osobników. Na Adantyku jednak ssaki te żyją w niewielkich gru­pach, nie przekraczających 20 sztuk. Stado delfi­nów jest grupą rodzinną, która składa się ze spo­krewnionych ze sobą samców, samic i ich potomstwa. Wydaje się, że członkowie jednego stada delfinów zwyczajnych rzadko kiedy nawią­zują bliższe kontakty z innymi grupami delfinów i zwykłe do kojarzenia się dochodzi pomiędzy przedstawicielami jednego stada. Delfiny zwy­czajne nie tworzą trwałych związków rozrodczych i rozmnażają się w ciągu całego roku. Samice rodzą potomstwo raz na dwa lata.
Delfiny zwyczajne są w oceanach mistrzami akrobacji i często wyskakują kilka metrów ponad powierzchnię morza, wykonując w locie efektow­ne obroty ciała i inne ewolucje. Kiedy stado węd­ruje, zwierzęta płyną pod samą powierzchnią i czę­sto wyskakują, aby nabrać prędkości.
Delfiny wykonują kilka różnych rodzajów sko­ków. Związane jest to z ich zwyczajami łowiec­kimi. Badania nad delfinami wskazują, że ssaki te wyskakują w powietrze, aby zobaczyć, w którym miejscu gromadzą się ptaki morskie. Skupiska pta­ków mogą być dla nich cenną wskazówką, gdzie znajdują się ławice ryb. Kiedy delfiny wędrują, płyną bardzo cicho, jednak kiedy natrafią na ławi­cę ryb, stają się hałaśliwe i w ten sposób przywołują innych członków stada. Głośny plusk wody przy wyskokach trwoży ryby, a wydawane przez ssaki piskliwe, podniecone głosy sprawiają, że prze­rażone ofiary skupiają się w jednym miejscu, co ułatwia delfinom polowanie.
Delfiny z Oceanu Spokojnego polują głównie w nocy, przeważnie na ryby i głowonogi, żywiące się planktonem roślinnym.

Porozumiewanie się
Delfiny zwyczajne porozumiewają się, nieustannie „ćwierkając". Dźwięki wydawane przez delfiny mają zróżnicowaną częstotliwość, w ten sposób powstają różnorodne głosy. Zwykle nawoływania te mają charakter pulsujący Jednak gdy delfiny są podniecone, wydają przeraźliwe piski. Delfiny mogą „rozmawiać" z przedstawicielami stada, któ­rzy są oddaleni od nich do 15 m i wydają się zdol­ne do modyfikowania siły głosu. Dźwięki wyda­wane przez olbrzymie stada delfinów na wodach tropikalnych wschodniego Pacyfiku są bardzo do­nośne i można je usłyszeć ze znacznej odległości.
Charakterystyczny wzór ubarwienia odróżnia delfina zwyczajnego od innych gatunków. Ssak ten ma czarny lub brązowoczarny wierzch ciała i biały brzuch. Boki ciała są zwykle z przodu żółte lub płowożółte, a z tyłu, w okolicy ogona, pokryte jasnoszarymi smugami. Odcień ubarwienia zależy od rejonu występowania ssaków. Długi pysk, za­zwyczaj czarny, jest na końcu biały.
Delfin zwyczajny nie jest gatunkiem objętym ochroną i dlatego w niektórych częściach świata poluje się na niego. Tego rodzaju połowy nie są jednak głównym zagrożeniem dla delfinów. Najpo­ważniejsze niebezpieczeństwo stanowią dla delfi­nów stosowane w rybołówstwie dryfujące sieci zwane pławnicami.
Pławnica jest ogromną pułapką, która może mieć długość od 1 do 5 km. Jej delikatne, nylonowe oczka są niewidzialne dla morskich ssaków. Te ściany są najbardziej śmiercionośnym narzędziem, jakim rybacy mogą się posługiwać. W pławnice, oprócz ryb, wpadają przypadkowo ptaki, foki, żół­wie morskie oraz delfiny i wieloryby. Chociaż ONZ apeluje o wprowadzenie moratorium na stosowa­nie długich pławnic, kraje takie jak Japonia, Tajwan i Korea Południowa tolerują używanie przez swo­ich rybaków sieci dryfujących.

Połowy tuńczyków
Mimo że delfin zwyczajny nie jest zwierzęciem rzadkim, populacje tego gatunku żyjące we wschodniej części tropikalnego Pacyfiku są poważ­nie zagrożone przez połowy tuńczyków. Ryby te są pokarmem delfinów. Delfiny gromadzą się nad ławicami tuńczyków żółtopłetwych i polując, wy­skakują nad wodę. Niestety zachowania łowieckie delfinów zwyczajnych są dla rybaków wskazówką, gdzie znajduje się ławica ryb. Płynący łodziami motorowymi rybacy ostrożnie okrążają delfiny oraz pływające pod nimi tuńczyki i zastawiają wokół nich sieci okrężnice. Zdezorientowane hałasem del­finy nie są w stanie uciec i gdy sieć jest ciągnięta w kierunku głównego statku rybackiego, wpadają w nią i toną. Ocenia się, że w latach sześćdziesiątych naszego stulecia zabito w ten sposób około 500000 delfinów.
Protesty opinii publicznej spowodowały wprowadzenie nowych technik rybackich pozwalających delfinom uciec ponad sieciami. Stosuje się też różne sposoby odstraszania delfinów od miejsca zrzucenia sieci, jak odpalanie ładunków wybuchowych. Chociaż delfiny uciekają, to jednak często zostają ranne i są zdezorientowane hałasem, więc natychmiast padają ofiarą rekinów. Często też rybacy otaczają sieciami tę samą rodzinę del­finów i powodują w ten sposób, że młode delfiny oddzielają się od matek i gubią się.
Poza rejonami ciepłych wód wschodniej części Oceanu Spokojnego nie występują tak ścisłe powią­zania pokarmowe pomiędzy delfinami i tuńczyka­mi . Amerykańskie statki rybackie łowiące ryby u zachodnich wybrzeży Pacyfiku notowały re­kordowe połowy tuńczyków, podczas których nie zginął żaden delfin. Flota meksykańska, najwięk­sza spośród przystosowanych do połowów tuń­czyków, wciąż łowi je na wschodnim Pacyfiku. Rybacy meksykańscy tłumaczą, że jest to najza­sobniejszy rejon połowowy.
Ponieważ miłośnicy zwierząt zaczęli bojkoto­wać zakupy tuńczyków schwytanych w rejonach, w których także występują delfiny, tuńczyki mek­sykańskie są przewożone do Panamy i jako panamskie sprzedawane w puszkach w supermarketach z etykietą informującą, że połów tuńczyka nie spo­wodował śmierci delfinów. Wiele takich produk­tów trafia do Włoch, Hiszpanii i Japonii. Wydaje się, że jedynym sposobem ochrony delfinów jest ustanowienie całkowitego zakazu połowu tuńczy­ków przy użyciu okrężnic.

Delfin zwyczajny (Delphinus delphis) należy do rzędu Cetacea i rodziny Delphinidae.
Występuje na wodach oceanicznych cieplejszych rejonów stref umiarkowanych i w tropikach.
Poluje na małe ryby i głowonogi na głębokości około 40 metrów.
Długość: Samce: 2,2 m; samice: 2,1 m
Masa: Samce: 85 kg; samice: 75 kg

Podobne prace

Do góry