Ocena brak

DĘBICKI ZDZISŁAW, pseud. Dęb., Jaxa, K. Zebrzydowski

Autor /DroidZ Dodano /16.02.2012

DĘBICKI ZDZISŁAW, pseud. Dęb., Jaxa, K. Zebrzydowski,
ur. 19 I 1871 w Warszawie, zm. 7 V 1931 tamże, poeta,
publicysta, krytyk. Pochodził z wołyńskiej rodziny ziemiańskiej.
Studiował medycynę i prawo na ros. U W . Zesłany do
Orska za udział w manifestacji ku czci J. Kilińskiego 1894,
zwolniony po roku, po powrocie ukończył prawo we Lwowie
1898. Od 1896 czł. Ligi Narodowej. Pracował w redakcji
Gazety Pol." 1904-09, „Biblioteki Warsz." od 1912 (prowadził
stałą kronikę), „Kuriera Warsz." 1909-31, „Tygodnika
Ilustr." (red. nacz. 1918-29). W 1931 otrzymał nagrodę lit.
Warszawy. Wiersze D. z wczesnego okresu, wtórne w treści
i środkach wyrazu, utrzymane w konwencji młodopol., są
przykładem impresjonizmu poet. (Ekstaza 1898, Noce bezsenne
1900, Święto kwiatów 1904). W późniejszej twórczości,
bardziej indywidualnej, pojawiły się motywy rel.-patriot. (Ojcze
nasz 1907, Kiedy ranne wstają zorze, t.r.), wspomnienia
dzieciństwa, impresje inspirowane przez historię i jej pamiątki
(Oglądam się za siebie 1912, Kraj lat dziecinnych 1918). Pod
wpływem przeżyć wojennych powstał tomik napisany wspólnie
z E. Słońskim —» Ta, co nie zginęła (1915). PoezjęD. cechuje
opanowanie rzemiosła i kultura literacka. Publicystyka wyraża
poglądy obozu nar.-demokr. (Miasteczko 1917, Kryzys inteligencji
polskiej 1918, Podstawy kultury narodowej 1922,
Narodziny ideału 1933 i in.). W tomach Książka i człowiek
(1917), Rozmowy o literaturze (1927) postulował rozwój nauki,
oświaty i czytelnictwa, omawiał społ. zadania literatury, rolę
krytyki, zalecał pisarzom wzorowanie się na literaturze klas.,
występował przeciw nowatorstwu artystycznemu. D. jest też
autorem popularyzatorskich prac kryt. (Portrety, S. I-II 1927-
28). Zajmował się pracą wydawn., 1906-14 był kierownikiem
lit. —» Biblioteki Dzieł Wyborowych, w y d a w c ą serii Pisarze
Polscy (1920), znany bibliofil. Swoje poglądy ideowe sformułował
w zbeletryzowanej publicystyce Sam na sam. Złudy
i prawdy (1930), zawierającej pesymistyczne poglądy na
współcz. cywilizację. Pozostawił ponadto lit. wspomnienia
Grzechy młodości (1929) i Iskry w popiołach (1931).

Wybór poezji, W. 1913; Poezje 1898-1923, wstęp A. Grzymała-Siedlecki,
W. 1924; Zbiór poetów 4.
PSB 5 (I. Śliwińska); OLP V 1 (H. Kirchner).

Podobne prace

Do góry