Ocena brak

DAVOUT (Davoust) Louis-Nicolas (10 V 1770 - 1 VI 1823)

Autor /Maciej555 Dodano /07.06.2013

Jeden z najwybitniejszych marsz, cesarstwa, ks. Auerstedt, ks. Eckmiihl. Ur. w An-noux, dep. Yonne, pochodził ze starej rodziny szlacheckiej d’Avout. Ukończył-jako jedyny z marsz. w 1788 paryską szkołę wojsk., został ppor. wp. Royal-Champagne-Cavalerie. 1791 dow. bat. ochotników dep. Yonne. W momencie ujawnienia zdrady Dumourieza, kazał strzelać do uciekającego gen. Walczył w Belgii, Nadrenii, Wandei, 1793 gen. bryg. i gen. dyw.

Ze względu na szlacheckie pochodzenie musiał podać się do dymisji. X 1794 powrócił do służby jako gen. bryg. w Armii Mo-zeli. Od VI 1795 pod rozkazami Desaixa w Armii Sambry i Mozy. W 1795 dostał się do niewoli po kapitulacji Mannheim, ale odesłano go „na słowo” do Francji. 21 IV 1797 zdobył słynny furgon Klinglina, w którym znajdowała się korespondencja dowodząca zdrady Pichegru.

Uczestniczył w wyprawie do Egiptu jako dow. bryg. dragonów, bił się pod Piramidami, brał udział w marszu do Górnego Egiptu, walczył potem pod Abukirem, gdzie zdobył główny fort. 3 III 1800 odpłynął wspólnie z Desaixem z Aleksandrii do Francji. Po drodze dostał się do niewoli i był przez miesiąc przetrzymywany przez Anglików w Li-vomo. Mianowany w 1800 gen. dyw., dow. dragonów Armii Italii, a potem całej jazdy tej armii. XI 1801 dow. grenadierów pieszych gwardii konsularnej.

W 1803 objął komendę nad obozem w Brugii, którego wojska dwa lata później stały się 3 korpusem WA. Umieszczony na pierwszej liście marsz, jako najmłodszy ze wszystkich. W kampanii 1805 na czele 3 korpusu walczył pod Mariazell i Am-stetten. Obsadzał rejon Wiednia, skąd został pospiesznie ściągnięty pod Austerlitz. Jego czołowa dyw. pod dow. gen. Frianta wzięła na siebie zadanie powstrzymania głównego uderzenia wojsk ros.-austr. i walnie przyczyniła się do zwycięstwa.

W kampanii 1806 odniósł wspaniałe zwycięstwo 14 X pod Auerstedt, gdzie rozbił główne siły prus. To ta batalia, a nie Jena, zadecydowała o rozgromieniu przeciwnika. W nagrodę jako pierwszy wszedł do Berlina, potem zajął fortecę w Kostrzy-niu, wkroczył do Poznania, ale tuż przed Warszawą musiał ustąpić pierwszeństwa Muratowi. Odniósł sukcesy pod Nasielskiem i Gołyminem, dowodził prawym skrzydłem armii franc. pod Pruską Iławą, zajął Królewiec.

Po zawarciu pokoju w Tylży 3 korpus rozmieszczono w Ks. Warszawskim i z tej racji podlegały mu oddziały poi. Początkowo niechętny ks. Poniatowskiemu, potem go popierał. 1808 posłał do Hiszpanii najlepsze poi. pułki piech. W 1808 otrzymał tytuł ks. Auerstedt, dostał również ks. łowickie. VIII 1808 przeniesiony na Śląsk, rezydował we Wrocławiu. Były nawet projekty - popierane przez Polaków - aby został władcąsamodzielnego ks. śląskiego.

W wojnie przeciwko Austrii 1809 dowodził znowu 3 korpusem. Pod Wagram komenderował prawym skrzydłem i miał znaczny udział w pokonaniu Austriaków. 15 VIII otrzymał tytuł ks. Eckmuhl. 111810 został dow. Armii Niemiec. Stanowisko takie nie ograniczało się do zadań czysto wojskowych, dwa lata był więc swego rodzaju wielkorządcą ziem niem. W rzadkich chwilach wypoczynku przebywał w Paryżu, gdzie nabył pałac ks. Monaco przy ul. St-Dominique, w którym dziś mieści się ambasada polska.

Znaczna część Armii Niemiec wiosną 1812 stała się 1 korpusem nowej WA. Był to korpus, w którym przez cały czas potrafiono utrzymać dyscyplinę. 24 VI D. przekroczył Niemen, 8 VII zajął Mińsk, 9 VII Borysów, potem walczył pod Mohylewem, Smoleńskiem i Możajskiem, stacjonował w Moskwie. 9 X opuścił stolicę carów, 24 X bił się pod Małojarosławcem, od 26 X do 3 XI osłaniał odwrót WA. Brał udział w większości bitew i potyczek na długiej trasie odwrotu. Napoleon uważał - niesłusznie - że D. ponosił odpowiedzialność za zagładę 3 korpusu Neya pod Kras-nem. W przeprawie przez Berezynę nie odegrał większej roli, zgromadził jednak w T oruniu pewną część swych podkomendnych i w ten sposób przygotował z nich kadry dla nowej kampanii.

Napoleon był mu jednak wyraźnie niechętny i powierzył tylko dow. garnizonu Hamburga, zamiast wykorzystać w polu na czele solidnego korpusu. Bronił Hamburga z całym poświęceniem do 27 V 1814. Ewakuował miasto dopiero na rozkaz Ludwika XVIII. Otrzymał przy tym polecenie, aby nie pojawiał się w Paryżu, gdyż kazał strzelać do białej chorągwi Burbonów. Wycofał się więc do swej posiadłości w Savigny-sur-Orge.

W czasie Stu Dni min. wojny, co poczytywano Napoleonowi za błąd, gdyż lepiej było tak znakomitego dow. wykorzystać w walce. Próbował bronić Paryża po Waterloo, a kiedy okazało się to niemożliwe, objął 5 VII 1815 dow. nad Armią Loary. 14 VII podporządkował się Burbonom, ale nie zabiegając o ich względy, wycofał się do Savigny. Zm. na zapalenie płuc w Paryżu, w swym pałacu przy ul. St-Dominique. Jego żoną była Louise Leclerc, siostra gen. Leclerca.

Podobne prace

Do góry