Ocena brak

Dąb korkowy

Autor /Apolinary Dodano /02.02.2012

 

Wygląd: Stosunkowo niską, bardzo szeroką i rozłożystą, ale zwykle kulisto sklepioną koroną, na stosunkowo krótkim, często nieco pochylonym, skośnym pniu. Wysokość do około 20 metrów, przeważnie jednak tylko 6-10 metrów.

Konary krótkie, uderzająco grube, często skręcone i łukowato podnoszące się lub wid-lasto rozgałęzione.

Kora na młodszych gałęziach i mniejszych drzewach z delikatnie bruzdkowanymi listewkami korkowymi. Starsze drzewa z korkowatą, grubą, biało-szarą, nieco gąbczastą korowiną i deseniem szeroko rozstawionych listewek korkowych. Grube warstwy korka mogą być co siedem lat odrywane (pozyskiwanie korka). Po okorowaniu pień przebarwia się stopniowo na czerwonobrunatno albo pomarańczowobrunat-no, aż po jakimś czasie odtworzą się nowe warstwy korka. Okorowany bywa na ogól tylko pień główny, rzadziej dolne, grubsze konary. Pędy szarozielone, gęsto i filcowało owłosione. Pączki, uderzająco małe, mają tylko około 2 mm długości.

Liście o długości 4-7 cm i szerokości mniej więcej 3 cm są owalne lub podłużne, z przodu ostre, płytkowrębne, po każdej stronie z 5-6 ciernistymi ząbkami. Z wierzchu gładkie i ciemnozielone, od spodu - zielonawoszaro owłosione, w sumie bardzo sztywne, skórzaste i twarde, na brzegach często dość wyraźnie polalowane.

Żołędzie owalne, około 3 cm długości, głębiej niż do połowy tkwiące w miseczce. Miseczka z zewnątrz pokryta jest wielkimi łuskami wydłużonymi w górnej części.

Siedlisko: Dąb korkowy preferuje ciepłe, świetliste, otwarte miejsca,

Występowanie; Dość częsty przede wszystkim w zachodniej części obszaru śródziemnomorskiego i tam intensywnie użytkowane w celu pozyskiwania korka, Lasy dębu korkowego są stale nieco prześwietlane i pozostawiane w stanie pólnaturalnym.

Drzewo to jest charakterystyczne dla rozległych obszarów w południowej Hiszpanii i Portugalii, ale często spotyka się je również we Włoszech i miejscami na terytorium krajów byłej Jugosławii. Okres kwitnienia; Czerwiec.

Uwagi ogółne: Korek, który z dębu korkowego uczynił najważniejszy gospodarczo gatunek dębu obszaru śródziemnomorskiego, me jest unikalnym tworem specyficznym dla tego gatunku, lecz występuje u wielu innych drzew liściastych, spełniając tę samą funkcję.

Odłożona warstwa korka jest jednak u tego gatunku nieporównanie grubsza niż u innych. Anatomicznie korek to tkanka okrywająca, która jest odkładana przez specjalną tkankę twórczą poza właściwą miazgą. Podczas gdy miazga zapewnia przyrost nowych tkanek drewna i łyka, tkanka twórcza korka powoduj rozwój tkanki okrywającej, która stanowi dodatkową ochronę przed utratą wody i zmianami temperatury. Należy ona w drzewie do strefy kory właściwej.

Spełniające swoją funkcję komórki tkanki korkowej są martwe, bezwodne i wypełnione powietrzem. Dzięki szczególnej, podobnej do wosku substancji (suberynie) ściany komórek korka są impregnowane tak, że woda nie może przenikać i tkanka nigdy nie jest zwifźona, Korek nie może zatem nigdy w pełni nasiąknąć wodą.

Prace przy okorowywaniu podejmuje się w lecie. Pierwsze korowanie wykonuje się na drzewach mniej więcej 20-letnich, ale pierwszy pozyskany korek jest jeszcze dość kruchy i ma zastosowanie tylko w garbarstwie. Dopiero potem tworzy stę pożądany gładki, elastyczny korek, dobrze nadający się do obróbki. Zależnie od warunków siedliska mija 6-12 lat. zanim się wytworzy 3-centymetrowa warstwa korka.

Podobne prace

Do góry