Ocena brak

Czym są stosunki międzynarodowe (dyplomacja)?

Autor /Mers Dodano /31.01.2012

Proces nawiązywania i utrzymywania stosunków z innymi państwami nazywa się dyplomacją. Więk­szość krajów utrzymuje stosunki dyplomatyczne z innymi krajami poprzez swoje przedstawiciel­stwa zwane konsulatami i ambasadami. Podstawo­wym zadaniem takich misji dyplomatycznych jest ochrona interesów państwa i jego obywateli przeby­wających za granicą. Ambasady pełnią też funk­cje reprezentacyjne. Promują gospodarkę i kulturę swojego kraju. Pracownicy ambasad zobowiązani są też do śledzenia sytuacji w danym kraju i jak najszerszego informowania o niej własnego rządu.
Negocjacje w sprawie kwestii spornych pomię­dzy dwoma narodami często są prowadzone przez trzecią, niezaangażowaną w konflikt stronę. Ne­gocjatorów takich nazywa się mediatorami. Po­średniczą oni w rozmowach, ustalają terminy spotkań, organizują je na neutralnym gruncie. Jeżeli strony nie mogą mimo wszystko dojść do porozu­mienia, sprawa może być rozstrzygnięta na forum organizacji międzynarodowych, czy też w mię­dzynarodowym sądzie. Takie rozwiązania nazywa się międzynarodowym arbitrażem. Przykładem działalności niezależnego mediatora może być misja amerykańskiego generała Alexandra Haiga, który pośredniczył w rozmowach między Wielką Brytanią a Argentyną w czasie wojny o Falklandy.
Spory pomiędzy dwoma państwami często rozstrzygane są na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych. Wszystkie debaty Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych są jawne, a kraje-strony sporu starają się przekonać jak naj­większą ilość pozostałych członków ONZ do gło­sowania na ich korzyść. Sekretarz Generalny ONZ pełni w takich sytuacjach rolę mediatora.
Czasami dwie, albo więcej głowy państwa spo­tykają się ze sobą. Spotkania takie nazywa się „spo­tkaniami na szczycie". Jeszcze niedawno regular­nie odbywały się spotkania na szczycie, w których uczestniczyli prezydent USA i pierwszy sekretarz KPZR - czyli przywódca Związku Radzieckiego. Omawiano na nich najczęściej problemy kontroli wyścigu zbrojeń. Inne spotkania na szczycie to regularne spotkania głów państw Unii Europejskiej, czy siedmiu najbardziej uprzemysłowionych państw świata.
Jeżeli jednak nie udaje się osiągnąć porozu­mienia na drodze dyplomacji, często dochodzi do użycia bardziej radykalnych środków, takich jak nacisk ekonomiczny i działania wojenne.

We współczesnym świecie, w epoce broni nukle­arnej, żadne państwo nie może funkcjonować w izolacji od pozostałych. Od zakończenia wojny do końca lat osiemdziesiątych (tzw. okres zimnej wojny) świat podzielony był na dwa olbrzymie bloki, na których czele stały z jednej strony Stany Zjednoczone, a z drugiej ZSRR. Udało się unik­nąć kolejnej wojny światowej, jednak konflikty ideologiczne między dwoma mocarstwami były przyczyną kilku wojen lokalnych. Najważniejsze z nich to wojna w Korei (1950-53) i wojna w Wiet­namie (1957-75). Koniec zimnej wojny oddalił groźbę globalnego konfliktu, jednak wkrótce poja­wiły się nowe problemy i niebezpieczeństwa.
W sierpniu 1990 roku zawiązujące się na nowo stosunki między Zachodem a byłym Związkiem Radzieckim zostały wystawione na próbę w związ­ku z najazdem Iraku na Kuwejt. Kiedy Irak odmó­wił wycofania swoich wojsk z terytorium Kuwejtu, Rada Bezpieczeństwa ONZ postawiła mu ultima­tum - Irak miał się wycofać z Kuwejtu do 15 stycz­nia 1991 roku. Prezydent Iraku, Saddam Hussein zlekceważył to ultimatum, w wyniku czego woj­ska aliantów - jednostki z 39 państw świata, w tym głównie armia Stanów Zjednoczonych, rozpoczę­ły działania wojenne przeciwko Irakowi. Naloty bombowe trwały pięć tygodni i kompletnie zruj­nowały terytorium Iraku. Po odzyskaniu Kuwejtu wojska alianckie wdarły się do południowego Iraku, co przesądziło o zwycięstwie. Wojna zakoń­czyła się w kwietniu 1991 roku.
Chiny i Związek Radziecki nie brały wprawdzie udziału w tej wojnie, jednak Chiny po cichu wspie­rały całą akcję, a Związek Radziecki, współdziałając blisko z USA, pomagał w negocjowaniu wa­runków kapitulacji. Wojna w Zatoce Perskiej umocniła prestiż Organizacji Narodów Zjednoczo­nych, pokazując, że po zakończeniu zimnej wojny nareszcie możliwa stała się skuteczna międzyna­rodowa współpraca.

Podobne prace

Do góry