Ocena brak

Czym jest Droga Wodna Św. Wawrzyńca?

Autor /Chaim Dodano /31.01.2012

Jedno z większych osiągnięć inżynieryjnych ludzkości jest stosunkowo mało znane poza kontynentem, na którym powstało, pomimo że wywiera ono ogromny wpływ na ogólnoświatowy handel.
Od 1958 roku, gdy ukończono Drogę Wodną Św. Wawrzyńca nawet największe statki handlowe mogą przepłynąć prosto z Ocea­nu Atlantyckiego w okolice Wielkich Jezior w Ameryce Północnej. Cleveland, Detroit i Chi­cago w USA oraz Montreal i Toronto w Kanadzie stały się po otwarciu drogi wodnej ruchliwymi por­tami. Wcześniej istniały co prawda inne drogi wod­ne łączące region z pełnym morzem, jednak ich przepustowość nie zaspokajała zapotrzebowania rozwijającej się gospodarki regionu.

W ciągu pięciu lat - od 1954 do 1958 roku - kraj­obraz wokół Rzeki Św. Wawrzyńca bardzo się zmienił. Zbudowano potężne zapory, utworzono nowe jeziora, przesiedlono wielu ludzi, wybudowa­no kanały obchodzące bystrzyny. Był to ostatni etap trwającego od wieków rozwoju dróg wodnych w regionie Wielkich Jezior. W 1829 roku ukoń­czony został Kanał Wellandzki, który połączył jeziora Erie i Ontario, umożliwiając żeglugę z omi­nięciem wodospadu Niagara. Rok później w sta­nie Nowy Jork oddano do użytku kanał Erie, który zapewnił dalszą drogę w głąb kontynentu. Kanał przebudowywano od tego czasu czterokrotnie.
Sama Droga Wodna Św. Wawrzyńca łączy je­zioro Ontario z Montrealem wzdłuż górnego odcin­ka Rzeki Św. Wawrzyńca, a dalej z portem Quebec nad Oceanem Atlantyckim. Cały system kanałów zaś pozwala na żeglugę z Atlantyku aż do najdalej położonych jezior: Górnego oraz Michigan. Można nimi dopłynąć z portu Quebec aż do Duluth w Minnesocie. Jest to dystans ponad 2000 mil mor­skich (około 3700 km).
Podczas budowy przesiedlono do nowych do­mów ponad sześć tysięcy osób. W czasie tej akcji przetransportowano i postawiono na nowych fundamentach około 550 budynków mieszkalnych w nowo powstałych miejscowościach: Ingleside, Long Sault i Iroquois.

Na Drogę Wodną Św. Wawrzyńca składa się około 105 km kanałów, trzy zapory oraz 15 śluz. Śluzy są niezbędne, gdyż jezioro Ontario znajduje się 70 metrów powyżej poziomu morza. Trzy zapory zbudowano tak, by utworzyć sztuczny rezerwuar wodny, Jezioro Świętego Wawrzyńca. Budowa zapory Iroquois o długości 823 m miała na celu przykrycie niebezpiecznych bystrzyn na rzece w okolicy Galop Island, blisko miejsca, w którym rzeka wypływa z jeziora Ontario. Innymi zapora­mi są Long Sault o długości 902 metry oraz Moses-Saunders o długości 1006 metrów. Elektrownia na tej ostatniej może wytwarzać nawet do 1,7 miliona kilowatów energii i zaopatruje w prąd zarówno USA, jak i Kanadę.
Dalej w kierunku Atlantyku wybudowano Mię­dzynarodowy Wysoki Most, umożliwiający prze­płynięcie nawet największych statków. Za Jeziorem Św. Franciszka znajduje się kanał Beauharnois, na którym wybudowano kilka śluz i elektrownię o tej samej nazwie. Następnie natrafiamy na kanał Laprairie, omijający bystrzyny Lachine na Rzece Św Montrealu. Tu kończy się właściwa droga wodna, do Quebecu statki płyną Rzeką Św. Wawrzyńca. Od otwarcia w 1959 roku przez Drogę Wodną Św. Wawrzyńca przepłynęło ponad 2 miliardy ton różnego rodzaju ładunków. Ich wartość ocenia się na 300 miliardów dolarów amerykańskich. Docho­dy z tego handlu mają znaczący udział w gospo­darkach USA i Kanady.

Na akwenach pięciu Wielkich Jezior: Ontario, Erie, Huron, Michigan oraz Górnego żegluga zawsze była możliwa, jednak przed 1958 rokiem nie ist­niało dogodne wodne połączenie tego obszaru z Oceanem Atlantyckim, umożliwiające transport ładunków dużymi statkami towarowymi. Pierw­szymi żeglarzami, którzy odbywali regularne rejsy na wodach Wielkich Jezior byli francuscy koloni­ści. Aby uczynić te obszary bardziej dostępnymi już w 1680 roku rozpoczęto budowę kanału łączą­cego Jezioro Św. Ludwika z Montrealem. Kanał ten, zwany Kanałem Cassona, ukończono dopiero w 1824 roku. W wieku osiemnastym zbudowano cały system lokalnych kanałów. Jednak w zamie­rzeniach nie miał on być częścią jakiejś dłuższej drogi wodnej. Dopiero znaczny wzrost tonażu ładunków przewożonych kanałami spowodował, że zaczęto poszukiwać możliwości rozbudowy kanałów do rozmiarów systemu wodnego o wiele większym znaczeniu. Wstępne studia nad szansa­mi powodzenia przedsięwzięcia rozpoczęto! Jul w początkach dwudziestego wieku, lecz dwie woj­ny światowe oraz rosnąca konkurencja ze strony innych środków transportu spowodowały spowol­nienie procesu. Dopiero w 1950 roku Kanada ogłosiła zamiar budowy drogi wodnej, która dałaby dostęp statkom handlowym do akwenu Wielkich Jezior. Skłoniło to Stany Zjednoczone do działa­nia. Amerykanie zrozumieli, jakie skutki niósłby fakt, że droga wodna o tak ogromnym znaczeniu gospodarczym, również dla gospodarki USA, była­by wyłączną własnością Kanady. W 1954 roku oba państwa uzgodniły wspólne plany i rozpoczęto prace budowlane.

Wszystkie kanały tworzące drogę wodną mają co najmniej 61 metrów szerokości i 8 metrów głębo­kości. Znajdujące się tam śluzy mają co najmniej 24 metry szerokości, 233 metry długości i 9 metrów głębokości. Typowy statek handlowy potrzebuje około pół godziny na pokonanie jednej śluzy.
Podczas budowy nie było większych problemów i Droga Wodna Św. Wawrzyńca została oficjalnie otwarta przez królową Elżbietę II i prezydenta Stanów Zjednoczonych Dwighta Eisenhowera 26 czerwca 1959 roku. Drogą Wodną Św. Wawrzyńca corocznie przewozi się dziś około 60 milionów ton ładunków. Większość z nich płynie z portów Ka­nady i OSA do Europy, jednak statki wpływające na Rzekę Św. Wawrzyńca pochodzą z całego świa­ta. Podstawowymi ładunkami przewożonymi tędy są pszenica, minerały i inne surowce.

*Podczas budowy drogi wodnej na terenie USA i Kanady zalano 16 tysięcy hektarów lądu.
*Jezioro Św. Wawrzyńca, sztuczny zbiornik stworzony przez trzy zapory, ma 48 km długości.
*W 1998 roku Drogą Wodną Św. Wawrzyńca przetransportowano 5,5 miliona ton żelaza i stali.
*Górny odcinek Rzeki Św. Wawrzyńca zaczyna się 76 metrów nad poziomem morza w jeziorze Ontario, a kończy 6 metrów nad poziomem morza w Montrealu.
*Odległość od Oceanu Atlantyckiego do portu Duluth w stanie Minnesota nad Jeziorem Górnym wynosi 2038 mil morskich.

Podobne prace

Do góry