Ocena brak

Czernidłak pstry

Autor /Atanazy Dodano /03.02.2012

 

Wygląd: kapelusz tego bardzo pięknego grzyba, o średnicy 5-10 cm, za młodu szczelnie okrywa biała, płatkowata pochwa, lecz gdy w miarę wzrostu grzyb wydłuża się i rozszerza, warstwa ta pęka na poszczególne małe płatki i widać ciemnobrunatną lub czarnobru-natną skórkę kapelusza.

Często płatki te bywają zmywane przez deszcz. W okresie dojrzałości brzeg kapelusza wygina się do góry i rozpływa razem z blaszkami, które początkowo białe, później różowieją i wreszcie stają się czarne. Są one wybrzuszone i wolne, to znaczy nie przyrastają do trzonu.

Trzon może dochodzić do wysokości 25 cm, szczególnie gdy grzyb znajduje się w grubej warstwie opadłych liści; przy tym ma grubość 0,5-1,5 cm, jest biały, gładki, nieco cieniejący ku wierzchołkowi, łamliwy i pusty. Niekiedy na jego powierzchni znajdują się również białawe płatki. Miąższ białawy, pod skórą kapelusza brunatny.

Wysyp zarodników: czarny.

Występowanie: w próchnicznych lasach liściastych na wapieniu; unika ubogich, kwaśnych, górskich lasów iglastych. Lubi stanowiska cieniste, nie wysychające. U nas dość rzadki. Na odpowiadających mu stanowiskach może występować masowo, podobnie jak czernidlak pstry [C. comatus). Zwykle pojawia się latem do późnej jesieni.

Możliwość popełnienia pomyłki: z innymi gatunkami prawie niemożliwa.  

Zastosowanie: jako grzyb jadalny nie wchodzi w rachubę. Również i w tym wypadku działa reguła: nie wszystko musi być jedzone.

Uwagi ogólne: rodzaj czernidlak (Coprinus) obejmuje ok. 90 gatunków. Są to saprobionty wyrastające na glebie lub drewnie, niektóre gatunki rosną na nawozie; są bardzo trudne do oznaczenia. Jako dobry grzyb jadalny można polecić tylko jeden gatunek - czernidlaka kołpakowatego (C. comatus). Picaceus oznacza „dzięciołowaty, pstry jak dzięcioł".

Podobne prace

Do góry