Ocena brak

Cykle życiowe miast

Autor /piegus Dodano /06.05.2014

Idea cyklu życiowego znalazła zastosowanie także w badaniu dynamiki miast. Na jej podstawie Jay W. Forrester zbudował symulacyjny model rozwoju miasta. Głównymi elementami modelu są: gospodarka miasta, zatrudnienie i mieszkalnictwo. W modelu cykl życiowy rozciąga się na 250 lat. Okres ten obejmuje fazę wzrostu, fazę spadku i fazę stagnacji. Rysunek 2.19 jest graficznym obrazem cyklu życiowego miasta. Widzimy najpierw wznoszenie się krzywych, odpowiadające pierwszej fazie (w przybliżeniu do roku 100), następnie ich spadek odpowiadający drugiej fazie (lata 100-180) oraz przebieg poziomy, odpowiadający fazie trzeciej (po roku 180). Poszczególne elementy systemu miejskiego (gospodarka, zatrudnienie, mieszkalnictwo) osiągają maksima i minima oraz wyrównany poziom w różnych momentach cyklu życiowego. Krzywe, które je reprezentują, mają jednak podobny kształt.

Model opisuje taki cykl życiowy miasta, którego pierwsza faza stwarza korzystne warunki rozwoju. Atrakcyjność miasta w tej fazie jest tak duża, że jego rozwój przekracza rozmiary optymalne, wskutek czego następuje spadek aktywności i pogorszenie się stanu substancji miejskiej. Spadek ten stabilizuje się na poziomie, na którym działanie sil skupiających i rozpraszających równoważy się.

Wzrostowi gospodarki, zatrudnienia i mieszkalnictwa towarzyszą zmiany przestrzenne miasta. W pierwszej fazie powstają i rozwijają się przedsiębiorstwa, napływają pracownicy i ich rodziny, rozbudowują się i powstają nowe dzielnice mieszkaniowe. W drugiej fazie następuje dekapitalizacja substancji mieszkaniowej w centrum miasta oraz rozwój budownictwa mieszkaniowego na peryferiach. W dalszej strefie zewnętrznej miasta lokalizują się zakłady przemysłowe. Do centrum napływa ludność uboższa, pracownicy o niższych kwalifikacjach i dochodach. W centrum grupują się również urzędy, siedziby zarządów organizacji gospodarczych, politycznych i społecznych. Stara zabudowa mieszkaniowa, krępująca ich rozwój i podnoszenie standardu, zostaje wyburzona, na jej miejscu powstają wieżowce. Najgorsze warunki mieszkaniowe występują w tym okresie w wewnętrznej strefie podmiejskiej. W trzeciej fazie dochodzi do dalszego powolnego rozrostu peryferii, spadku liczby ludności w centrum miasta, wzrostu przeciętnej gęstości zaludnienia miasta oraz wydłużania się odległości i wzrostu skali dojazdów do pracy.

W modelu J.W. Forrestera zwraca się uwagę na niebezpieczeństwo załamania się rozwoju wielkich miast, jeśli rozwój ten nie jest planowany i kontrolowany. Na tle wyników uzyskanych przez autora tej koncepcji wypowiadane są komentarze, których pesymizm jest najczęściej nieuzasadniony.


Podobne prace

Do góry