Ocena brak

Ćwiczenia oddechowe do porodu

Autor /maziajka Dodano /16.01.2014

Prawidłowe oddychanie, zarówno w czasie ciąży, jak i podczas porodu spełnia ogromną rolę, ponieważ jego głównym celem jest dotlenienie. W ciąży wraz ze wzrostem wagi ciała zwiększa się zapotrzebowanie na tlen. Wymaga to dodatkowego wysiłku ze strony całego ustroju, a szczególnie ze strony serca i płuc. Zawartość tlenu we krwi możemy stopniowo zwiększyć dzięki stosowaniu specjalnych ćwiczeń oddechowych, które wzmacniają mięśnie oddechowe, szczególnie przeponę, a także powodują wzrost pojemności płuc. Jest to szczególnie ważne podczas porodu, kiedy w czasie rytmicz| nych skurczów macicy zwiększa się ucisk na naczynia krwionośne, powodując niedobór tlenowy. Musi on być wyrównywany przez pogłębiony kontrolowany oddech pomiędzy skurczami, co gwarantuje dobre natlenienie dziecka.

Ćwiczenia oddechowe należy stosować przez cały okres ciąży. Zasadnicze jednak znaczenie mają w ostatnim tygodniu ciąży. Ćwiczenia te umożliwiają wyrobienie nawyku oddychania torem brzusznym oraz uzyskanie takiej sprawności w oddychaniu, by czynność ta była wykonywana łatwo, bez wysiłku i znużenia. Dopiero wtedy będzie można w pełni wykorzystać tę umiejętność w czasie porodu. Przez odpowiednie oddychanie uzyskuje się rozluźnienie mięśni ścian brzucha. Ma to duże znaczenie podczas okresu rozwierania ujścia szyjki macicy, gdyż włączenie tłoczni brzusznej podczas skurczu jest szczególnie niepożądane.

Ważne jest również nabycie umiejętności oddychania w II okresie porodu podczas parcia. Płód przechodząc przez drogi rodne jest szczególnie narażony na ucisk i tylko dobre natlenienie dziecka w tym czasie gwarantuje jego bezpieczeństwo.

Reasumując — dostateczny dowóz tlenu jest zarówno w czasie ciąży, jak i porodu niezbędny. Należy więc stosować specjalne ćwiczenia oddechowe, które są zróżnicowane w zależności od okresu porodu i siły natężenia skurczu.

II    faza porodu rozpoczyna się z chwilą uzyskania rozwarcia szyjki macicy 4—5 cm, aż do powstania ujścia o średnicy ok. 8 cm. W fazie tej nasilenie czynności skurczowej zwiększa się, skurcze występują częściej. Intensywność skurczu wzrasta, a czas trwania szczytowego napięcia wydłuża się. Wiąże się z tym zmiana rytmu oddychania. Skracają się przerwy między skurczami. Ważne jest dostosowanie rytmu oddechu do fali skurczowej. Rytm ten dostosowuje kobieta rodząca do własnych, indywidualnych odczuć.

Na początku skurczu oddychamy powoli fi głęboko, na szczycie skurczu oddech spłycamy i przyspieszamy, wykonując krótkie, urywane ruchy przeponą („podrzucanie brzucha”) przy uchylonych ustach; pod koniec skurczu oddech ponownie zwalniamy i pogłębiamy, starając się dotlenić dziecko.

 

Podobne prace

Do góry