Ocena brak

Co rozumiemy pod pojęciem diagnozy logopedycznej?

Autor /Odil Dodano /12.03.2013

Diagnoza logopedyczna (syn. postępowanie diagnostyczne, diagnozowanie) to określony sposób postępowania badawczego, którego celem jest potwierdzenie bądź wykluczenie istnienia zaburzeń mowy oraz przewidywanie ich tendencji rozwojowych na podstawie objawów, patogenezy i patomechaniz-mu. Objawy ustala się na podstawie danych z obserwacji, wywiadu, prób i testów językowych i w zależności od wyników badań uzupełniających (psychologicznych, pedagogicznych, neurologicznych, audiologicznych, foniatrycznych, ortodontycznych i innych) dokonuje się ich oceny ilościowo-jakościowej.

Patogeneza jest tu zespól przyczyn powodujących powstawanie i rozwój zaburzenia.

Patomcchanizm - to mechanizm (sposób) powstawania zaburzenia. Wyjaśnia się go poprzez analizę czynników patogennych z punktu widzenia ¡cii zależności, związków znaczeniowych i przyczynowo-skutkowych.

Na gruncie nauk humanistycznych pojęcie diagnozy rozpatruje się w dwó:h zakresach:

-    w szerokim (diagnozowanie), obejmującym całość postępowania badawczego, czyli rozpoznanie, program terapii i prognozę,

-    w wąskim (diagnoza), obejmującym samo rozpoznanie zaburzenia.

Według S. Graoiasa (1997). proces diagnozowania zaburzeń mowy przebiega następująco:

1. ustala się inwentarz odbiegających od normy zachowań językowych;

2. orzeka się o dysfunkcjach w zakresie przebiegu określonych czynności biologicznych, psychicznych i społecznych, a następnie wiąże się je z odbiegającymi od normy zachowaniami językowymi;

3. dociera się do przyczyn dysfunkcji wywołujących zaburzenia mowy.

Tak przeprowadzane postępowanie diagnostyczne ma zdaniem tegoż autora wiele słabych stron, albowiem nadal mało precyzyjne jest pojęcie zachowania językowe' odbiegające od normy.

Dotyczy to nie tylko samej wymowy, ale też pozostałych podsystemów języka. Trwają spory na temat normy wymawianiowej, a na pcziomic reguł komunikacyjnych w ogóle nie dokonano jeszcze kodyfikacji normy. Brakuje narzędzi diagnostycznych umożliwiających badanie pełnej kompetencji językowej (poziomu fonologicznego, morfologicznego i składniowego) oraz pełnej kompetcnc i komunikacyjnej (poziomu budowania wypowiedzi: reguł społecznych, sytuacyjnych i pragmatycznych).

Niedoskonałe są próby ustalenia pełnych objawów wywołanych określonymi dysfunkcjami, gdyż najczęściej udaje się ustalić tylko najbardziej widoczne z nich. Trudność tę dodatkowo potęguje fakt, że różne natężenia tej samej dysfunkcji prowadzą do rozmaitych inwentarzy anormalnych zachowań językowych, że nic zawsze możliwe, jest ustalenie przyczyn dysfunkcji czynności biologiczno-psychicznych generujących zaburzenia mowy oraz to, że analogiczne wiązki przyczyn mogą wywoływać różne objawy.

Podobne prace

Do góry