Ocena brak

Co rozumie się pod pojęciem zaburzeń afektywnych?

Autor /Eustachy777 Dodano /13.03.2013

W klasyfikacji ICD 10 nic wyodrębniono osobnej gmpy zaburzeń afektyw-nych u dzieci i młodzieży. Stopień rozpowszechnienia depresji u dzieci nie jesl dokładnie poznany, określany jest on w szerokich granicach 1,5- 10%.

W psychiatrii dziecięcej uważa się, że rola czynników psychologicznych warunkujących wystąpienie depresji jest szczególnie istotna. Za czynniki depre-sjogennc uznaje się: utratę bliskiej osoby, dcrywację potrzeb emocjonalnych (instytucjonalne wychowywanie dziecka), stres związany z ciągłymi niepowodzeniami, następstwa odmienności, np. kalectwa, niedoborów intelektualnych, oraz ciężkie choroby somatyczne (Puźyńska).

Obraz kliniczny depresji u dzieci zależy od wieku. U dzieci najmłodszych jest to utrata łaknienia, zaburzenia snu. wyniszczenie obserwowane np. w domach dziecka czy w szpitalu. W wieku przedszkolnym obserwować mo£na zmiany w zachowaniu polegające na unikaniu kontaktu z rówieśnikami, unikaniu zabaw, napady płaczu, zaburzenia apetytu, apatie i bierność; lakże rozliczne dolegliwości i skargi somatyczne. W wieku szkolnym poza powyższymi objawami występują trudności w nauce. Dzieci starsze mogą już mówić o przeżywaniu uczucia smutku, obniżonej sprawności fizycznej i psychicznej.

Szczególnym zagadnieniem jest depresja okresu pokwitania (Bomba 1981). Kępiński wyróżnił cztery podstawowe formy depresji młodzieńczej: postać apatyczno-abuliczną, postać buntowniczą, postać rezygnacyjną, postać iabilną.

Objawy depresyjne w okresie adolcscencji są chwiejne i różnorodne Na ogół pierwszym sygnałem są narastające trudności w nauce (tzw. czubek góry lodowej), których wcześniej nie było, opuszczanie szkoły, większa podatność na choroby, reagowanie nadmiernym lękiem na trudności, zaburzenia snu. Pogorszenie samopoczucia, narastanie trudności w szkole i środowisku oraz niepokój czasem prowadzą do szukania akceptacji w grupach tzw. marginalnych, gdzie dziecko wyładowuje swoje frustracje. Ta postać depresji młodzieńczej bywa często mylona z zaburzeniami zachowania.

Wszystkie formy dcprcsyjności wśród dzicci i młodzieży powinny być leczone zarówno terapią indywidualną, jak i rodzinną oraz poprzez oddziaływania szkolne i środowiskowe. Depresje bowiem prowadzą do niewykorzystania potencjału intelektualnego i rozwojowego dziecka, a w wieku późniejszym do nawracających prób samobójczych, które częsio kończą się tragicznie.

Podobne prace

Do góry