Ocena brak

Co oznaczają pojęcia afazja i dysfazja dziecięca?

Autor /Eustachy777 Dodano /12.03.2013

D y s f a z j a i jej skrajny stan a f a z j a występująca u dzieci (afazja dziecięca).określana też jak o pierwotne bądź specyficzne zaburzenia zachowania ję z y kowego- to, wynikające z patologii mózgowej, różnego typu i stopnia zaburzenierozwojowe. W afazji dziecięcej nieprawidłowości rozwoju mowy nie sąwtórną konsekwencją innych zaburzeń wynikających z dysfunkcji mózgu (Herzyk1992). U dzieci z zaburzeniami rozwoju mowy pochodzenia centralnego,nie związanymi z głuchotą, upośledzeniem umysłowym czy z zaburzeniamiemocjonalnymi, wyróżnia się dwie (bardzo różnic nazywane) postacie tego zaburzenia:1. a f a z j ę n a b y t ą , w której podobnie jak u dorosłych - możnamówić o utracie osiągniętej ju ż (nawet w niewielkim stopniu) zdolności porozumiewaniasię oraz 2. a f a z j ę r o z w o j o w ą tj. zaburzenie mające bogatąnomenklaturę, najczęściej nazywane: alalią, słuchoniemotą, niedorozwojem,niedokształceniem mowy o typie afazji, niemotą pochodzenia centralnego, wrodzonymizaburzeniami mowy, wrodzonym niedorozwojem ekspresji lub recepcjii ekspresji słownej, specyficznym upośledzeniem rozwoju ję zy k a , afazjąpierwotną, afazją wrodzoną itd. charakteryzującą się opóźnieniem rozwojumowy. Terminom tym nie zawsze jednak przypisuje się to samo znaczenie, coutrudnia opis i studiowanie tych zagadnień.

W Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych(ICD -1 0 ), która powstała na zlecenie WHO i od niedawna obowiązuje równieżw Polsce, zaburzenia rozwojowe związane z dysfunkcją odpowiednichobszarów mózgu zalicza się do kategorii: s p e c y f i c z n e z a b u r z e n i a r o z -wo j u m o w y i j ę z y k a . W zależności od objawów zaburzeń zachowaniajęzykowego wymienia się m.in. zaburzenie ekspresji mowy i zaburzenie rozumieniamowy. Terminu a lal i a nie stosuje się w ogóle, natomiast używa się określeniarozwojowa dysfazja lub afazja (typ ekspresyjny bądź recepcyjny). Tę postać afazjidziecięcej, której etiologia nie jest jeszcze dostatecznie wy jaśniona, odróżniasię od afazji nabytej, powstającej na skutek urazu mózgu, guza lub innych znanych procesów chorobowych. Podobnie zaburzenia te nazywa się w drugiej klasyfikacjio zasięgu międzynarodowym, opracowanej przez Amerykańskie StowarzyszeniePsychiatrów Diagnostic and Stalistical Mamai! o f Mental Disorders(Diagnostyczna i Statystyczna Klasyfikacja Zaburzeń Psychicznych) - DSM -IV.Wśród jednostek zaliczanych do kategorii z a b u r ż e n i a k o m u n i k a c j i wyróżniasię bowiem zaburzenia ekspresji językowej (rozwojowe i nabyte) orazpołączone recepcyjna-ekspresyjne zaburzenia językowe (rozwojowe i nabyte).

Stojąc na stanowisku, że obowiązująca powinna być terminologia powszechnieznana i stosowana w świecie przyjęto, że zaburzenia rozwoju mowy wynikającez patologii (upośledzenia rozwoju) mózgu to a l a z j a lub d y s f a z j ar o z w o j o w a , natomiast zaburzenia zachowania językowego wynikającez uszkodzenia prawidłowo rozwijającego się mózgu - to a f a /. j a , d y s f a z j an a b y t a . W pierwszym przypadku zasadnicza przyczyna zaburzeń procesurozwojowego zaistniała jeszcze przed początkiem rozwoju mowy, w drugimw trakcie procesu rozwojowego. Obie postacie afazji, określane przez neuropsychologówwspólną nazwą a f a z j a d z i e c i ę c a , przejawiają się opóźnieniemw nabywaniu zdolności językowych (ekspresji lub/i percepcji mowy).O afazji dziecięcej mówi się. gdy we wczesnym dzieciństwie nastąpiło przerwanieczy zahamowanie procesu rozwoju mowy. lub gdy się ona nie rozwija, pomimoiż dziecko nie ma niedowładów czy porażeń w obrębie aparatu wykonawczegomowy, słyszy dźwięki, dobrze rozwija się umysłowo i wychowuje sięw korzystnych dla rozwoju warunkach (KordyI 1969 a). W niniejszym opracowaniuprzyjęto ten termin, obok pojęcia dysfazji, dla nazwania obu postaci z a burzeńafatycznych (rozwojowej i nabytej) występujących u dzieci, u którychnic został jeszcze zakończony proces rozwoju mowy. Pojęcie to odróżnia się odterminu a f a z ja odnoszonego do zaburzeń mowy, których istotą jest utratarozwiniętych ju ż zdolności komunikacyjnych.

Niewielu polskich autorów zajmuje się problematyką afazji dziecięcej.Zagadnieniu temu poświęcili swoje opracowania m.in. Z. Kordyl, l7.. Dilling--Ostrowska, .1. Szumska, H. Traczyńska, 1. Bogdanowicz. U. Parol. A. Herzyk,Z. Majewska. Znacznie więcej publikacji powstało na temat afazji dorosłych.Wielokierunkowość badań nad problematyką afazji dziecięcej (prowadzą jencuropsychologowie, neurobiologowie, neurolingwiści, językoznawcy, lekarze,logopedzi itd.) i różnorodność czynników, które muszą być w nich uwzględnianeświadczą o złożoności problemów związanych z tym zagadnieniem.

Podobne prace

Do góry