Ocena brak

Co jest celem terapii logopedycznej osób upośledzonych umysłowo w stopniu umiarkowanym i znacznym?

Autor /gorgiiiii Dodano /14.03.2013

W przypadku głębszych od lekkiego stopni upośledzenia umysłowego pacjentów terapia logopedyczna nabiera szczególnego znaczenia i ma specyficzny charakter, ponieważ jej zasadniczym celem jest umożliwienie pacjentowi kontaktu z otoczeniem. Wysiłek terapeutyczny zmierza do nauczenia pacjenta różnych form kontaktu z otoczeniem także i pozawerbalnych - w stopniu możliwym dla niego do opanowaniu. Terapia logopedyczna osób umiarkowanie i znacznie upośledzonych jest częścią rewalidacji. Prowadzi się ją obok terapii pedagogicznej, nastawionej na wszechstronną stymulację rozwoju pacjenta, co osiąga się poprzez ćwiczenia ruchowe, ukierunkowaną zabawę, wprowadzanie elementów muzyki i ogólnorozwojowe ćwiczenia logopedyczne (Bernstein 1995).

Terapię rozpoczyna się od wypracowywania z pacjentem właściwych jego nawyków związanych z mówieniem, a więc:

-    prawidłowego oddechu.

-    emisji głosu, przełykania śliny,

-    zamykania ust,

-    patrzenia na rozmówcę (Minczakiewicz 1993 a, b).

Następnie uczy się pacjenta prostych słów. Dąży się do lego, by opanował on laki zasób słownictwa, który jest mu niezbędny do życia i społecznego funkcjonowania (przynajmniej w zakresie podstawowym). Następnie kształci się w nim zdolność:

-    formułowania pytań, próśb, poleceń,

-    sygnalizowania własnych potrzeb, życzeń, pretensji,

-    nawiązywania i prowadzenia rozmowy, odpowiadania na pytania,

-    opowiadania.

Umiejętności te można wypracować tylko z niektórymi jednostkami.

Korzystne efekty może przynieść terapia indywidualna łączona z zajęciami z logorytiniki i innymi formami pracy w grupie (stwar/a to bowiem pacjentom możliwość współzawodnictwa, podnosi poziom motywacji, mobilizuje do wysiłku, ponadto daje możliwość osiągnięcia sukcesu na tle grupy). Grupy takie powinny liczyć 4-5 osób.

Terapia logopedyczna osób upośledzonych umysłowo jest procesem trudnym, żmudnym, często nic przynoszącym spodziewanych efektów, co może być przyczyną zniechęcenia zarówno pacjenta, jak i terapeuty. Dlatego też osoby podejmujące się prowadzenia lego typu zajęć powinny wykazywać określone predyspozycje psychiczne i umiejętności Z. Tarkowski (1988) zwraca też dużą uwagę na fakt, żc logopeda musi dysponować szeroką gamą odpowiednich pomocy i programów. Przywiązywanie jednak zbytniej wagi do niektórych rozwiązań, takich jak możliwość wykorzystania komputera, może być złudne, gdyż osoby upośledzone umysłowo na ogól nie rozumieją związku między klawiaturą a munitorcm.

Praca przy komputerze może zdaniem lego autora uatrakcyjnić nudne na ogól ćwiczenia logopedyczne. Jednakże trzeba dodać, iż nigdy komputer nie wyręczy terapeuty w rozwijaniu zdolności komunikacji międzyludzkiej, której podstawąjcst rozmowa prowadzona w różnych nie tylko gabinetowych - sytuacjach społecznych.

Podobne prace

Do góry