Ocena brak

Co charakteryzuje rozwojową afazję, dysfazję dziecięcą?

Autor /Eustachy777 Dodano /12.03.2013

Z dwóch postaci afazji dziecięcej, rozwojowej i nabytej, niewątpliwie pierwsza z nich przysparza więcej problemów w postępowaniu diagnostycznym. Z tego też względu szczegółowiej przeanalizujmy to zaburzenie.

Zdaniem I. Styczek (1980), alalia (czyli afazja, dysfazja rozwojowa) stanowi opóźnienie rozwoju mowy spowodowane uszkodzeniem struktur korowych. Opóźnienie to może się wyrównać do 6-7 roku życia (alalia prosta), lub trwać dłużej, nawet do 14 roku życia (alalia złożona). Rozwojową dysfazję, afazję dziecięcą charakteryzuje:

dostateczny rozwój umysłowy, dobra ruchomość narządów mowy,

-    prawidłowy słuch fizjologiczny (choć pr/y alalii percepcyjnej może występować obniżenie słyszalności).

E. Dilling-Ostrowska (1990) dowodzi, że dzieci afatycznc wykazują określone cechy: są nadmiernie aktywne bądź mają skłonność do odosobnienia, przejawiają trudności w skupianiu uwagi i dużą jej rozpraszalność. brak im umięjęt-ności zabawy w gronie rówieśników. W toku badania neurologicznego u dzieci tych nie stwierdza się - poza zaburzeniami mowy innych odchyleń. Nic mają również zaburzeń w zakresie aparatu wykonawczego mowy. Wrodzone zaburzenia mowy (czyt.: rozwojowa afazja, dysfazja dziecięca) częściej występują u chłopców niż u dziewczynek i częściej dotyczą dzieci z genetycznie uwarunkowaną lew'oręcznością lub oburęcznością niż dzieci praworęcznych. Wr ich rodzinach spotyka się przypadki zaburzeń mowy, dysleksji i dysgrafii.

W praktyce rozwojową afazję dziecięcą często się myli z prostym opóźnieniem rozwoju mowy. upośledzeniem umysłowym, autyzmem i głuchoniemotą, dlatego też jej rozpoznanie jest trudne i wymaga wielu badań. Konieczne jest przeprowadzenie:

badania słuchu aby wykluczyć głuchotę;

badania rozwoju umysłowego - w celu wykluczenia upośledzenia umysłowego, co wszakże w przypadku alalii percepcyjnej (czyt.: rozwojowej afazji, dysfazji percepcyjno-ckspresyjnej) nie jest takie proste, gdyż dziecko nie rozumie poleceń, a przecież powszechnie stosowane testy do badania poziomu rozwoju umysłowego (zarówno słowne, jak i bezsłowne) wymagają zrozumienia polecenia;

-    badania neurologicznego;

-    dokładnego wywiadu i dłuższej obserwacji dziecka.

Najtrudniejsze jest odróżnienie afazji rozwojowej (lekkiego stopnia) od prostego opóźnienia rozwoju mowy (syn. alalia prolongata). Dopiero długotrwała obserwacja umożliwia określenie rodzaju zjawiska, tzn. stwierdzenie czy jest ono patologią, czy normalną odmianą rozwoju.

Również odróżnienie rozwojowej afazji, dysfazji dziecięcej od postaci nabytej może być trudne i wymaga przeprowadzenia dokładnej anamnezy, badania neurologicznego oraz dłuższej obserwacji dziecka.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, w badaniu dzieci z podejrzeniem występowania zaburzeń o charakterze afatycznym powinno się ustalić:

a)    wiek dziecka;

b)    czy mowa od początku rozwija się nieprawidłowo, czy też obserwowano okres prawidłowego jej rozwoju;

c)    czy dziecko było bądź jest diagnozowane i leczone neurologicznie;

d)    czy objawy zaburzeń rozwoju mowy są pierwotne, czy współwystępują z innymi zaburzeniami rozwoju (głuchotą, upośledzeniem umysłowym, zaburzeniami emocjonalnymi);

e)    czy są to zaburzenia specyficzne (dotyczące tylko czynności językowych, które nie są wtórną konsekwencją innych zaburzeń wynikających z dysfunkcji mózgu, np. zaburzeń myślenia czy uwagi itp.), czy niespecyficzne (mające charakter uogólniony, w których deficyty obserwowane są we wszystkich czynnościach: myśleniu, pamięci, uwadze, motywacji);

f) czy logopeda jest pierwszym specjalistą, z którym kontaktuje się matka;

g)    czy wcześniej były wykonywane badania specjalistyczne (psychiatryczne, audiologiczne);

h)    jeśli to jest możliwe - rodzaj czynnika patogennego wywołującego patologię mózgu (choroba, uraz itd.) oraz czas, w którym wystąpiło uszkodzenie mózgu;

i)    poziom i przebieg (tempo oraz dynamikę) rozwoju psychoruchowego, gdyż dopiero na tym tle można rozpatrywać trudności w mowie dziecka;

j) funkcjonowanie emocjonalno-społeczne dziecka przed wystąpieniem zaburzeń rozwoju mowy.

Podobne prace

Do góry