Ocena brak

Chiński ogród

Autor /Teresa Dodano /25.10.2012

Ukształtował się jako ogród krajobrazowy
pod wpływem tradycyjnej symboliki, założeń
filoz.-lit. oraz wierzeń rei. Początki o.ch. sięgają
okresu dynastii Shang (ok. 1600-1027 p.n.e.). Miały
wówczas charakter zwierzyńców ze stawem i miejscami
widokowymi. Ogólną zasadą tworzenia o.ch.
było dążenie do zespolenia z otaczającą przyrodą
i pięknem naturalnego krajobrazu.

Wykształciły się trzy gł. typy rozwiązań przestrzennych
o.ch.:

1) duże obszary upiększonego krajobrazu
naturalnego urządzone dla rezydencji świeckich i założeń
świątynnych, zazwyczaj poza miastem;

2) sztucznie
zakładane parki, o mniejszych rozmiarach, i przy
ograniczonym związku z otaczającym krajobrazem;

3) małe ogrody zamknięte wewnątrz miasta lub zespołu
budowli, ukształtowane w formie zminiaturyzowanych
układów krajobrazu naturalnego (głazy,
sztuczne skały, jeziora z wyspami, kaskady) z licznymi
elementami arch. (groty, altany, pagody, mosty).

We wszystkich typach o.ch. najważniejsze są góry
(lub pagórki) i skały oraz woda, ujmowane lub komponowane
w układach o symbol, znaczeniu, przy
ograniczonym udziale roślinności, gł. ze względu na
jej wartość poetyczną, symbol, i estetyczną.
Tradycyjne formy o.ch. występują w Chinach do
czasów obecnych.

Przenikanie chin. sztuki ogrodowej
najbardziej widoczne jest w Korei i Japonii,
wpływ na eur. sztukę ogrodową zaznaczył się wyraźnie dopiero w XVIII w., najpierw w Anglii, a później
w innych krajach Europy. Pierwszym projektantem
ogrodów, który bezpośrednio poznał o.ch., a następnie
tę znajomość wykorzystał przy urządzaniu ang.
ogrodów krajobrazowych był W. Chambers.

Niektóre
motywy o.ch., jak - altany, pagody, mostki itp., występowały
często w ogrodach poi. (m.in. Wilanów, Jabłonna,
Puławy).

Podobne prace

Do góry