Ocena brak

CHARRON PIERRE

Autor /Kiry Dodano /25.07.2012

ur. 1541 w Paryżu, zm. 16 XI 1603 tamże, Teolog, kaznodzieja, filozof.

Studia filoz. odbyl w Paryżu, a prawnicze w Bourges i Orleanie; przez 6 lat był adwokatem parlamentu franc, po czym studiował teologię i przyjął święcenia kapł. ; wnet zasłynął jako kaznodzieja, a królowa Nawarry Małgorzata de Valois (żona Henryka IV) powierzyła mu urząd nadwornego kaznodziei;

na prośbę bpów głosił kazania do wiernych w pd. Francji; był dyr. szkoły katedralnej i wik. generalnym w Bordeaux, gdzie pozostawał w bliskiej przyjaźni z M.E. de Montaigne'em, a 1599 kanonikiem w Condom.

Ogłosił apologie Kościoła kat. pt. Les trois vérités contre les athées, les idolâtres, juifs, mahomé-tans, hérétiques, schismatiques (Bordeaux 1593), w której zastosował 3-stopniowy układ dowodzenia apologetycznego, przyjęty odtąd w podręcznikach apologetyki (apologie chrześcijaństwa IV 3);

dowodził, że jeśli jest jeden Bóg, może istnieć tylko jedna religia, i uzasadniał, że religią jedynie prawdziwą jest chrześcijaństwo, a ze wszystkich wyznań chrzęść tylko Kościół rzym. jest prawdziwym Kościołem; drukiem ukazały się również jego kazania pt. Seize discours chrétiens (Bordeaux 1600).

Rozprawa Traité de la sagesse (Bordeaux 1601,16042, wydawana wielokrotnie - G 1773, P 1783,1789,1802), napisana pod wyraźnym wpływem Montaigne'a, zawiera natomiast wiele tez niezgodnych z doktryną kat.; Ch. naczelną rolę w strukturze człowieka przyznawał duszy, ale nie uznawał jej duchowej odrębności bytowej; sceptycyzm uważał za jedynie słuszną postawę, która właściwie usposabia człowieka na przyjęcie Bożego -> objawienia;

nawet wtedy, gdy przyjmuje się prawdziwość religii chrzęść, trzeba przyznać prawdziwość również innym religiom, gdyż większość z nich dowodzi swej prawdziwości; dlatego trzeba przyjąć, że religia nie pochodzi od Boga, lecz jest tworem ludzkim, który człowiek otrzymuje od swych rodziców (w następnym wyd. natomiast podkreślał wyjątkowość chrześcijaństwa).

Z tej przyczyny F. Garasse SJ poddał ostrej krytyce treść jego dzieła, nazywając Ch. chrześcijaninem z pozoru, a ateu-szem w rzeczywistości. Do poglądów Ch. nawiązywał m.in. J.J. Rousseau.

 

H. Liebscher, Ch. und sein Werk „De ta sagesse", L 1890; L. Wessel, Die Ethik Ch., Erl 1904; Ph. Roye, Les sources de Ch., P 1906; H. Teipel, Zur Frage des Skeptizismus bei Ch., Bo 1912; J.B. Sabrie, De l'humanisme au rationalisme. Pierre Ch., P 1913; tenże, Pierre Ch., l'homme, l'oeuvre, l'influence, P 1913; H. Bussen, La pensée religieuse française de Ch. à Pascal, P 1933; T.K. Semelka, Piotr Ch. na tle dziejów sceptycyzmu, Kr 1936; J. Dagens, Le machiavélisme de Pierre Ch., w: Studies aangeboden ann G. Brom, N 1952, 56-64; R.H. Popkin, Ch. and Descartes, JPh 51 (1954) 831-837; J.H. Vlecschau-wer, Autour de la classification psychologique des sciences. Juan Huarte de San Juan, Francis Bacon, Pierre Ch., d'Alembert, Pretoria 1958; J.D. Charron, The ..Wisdom" of Pierre Ch. An Original Orthodox Code of Morality, Chapel Hill 1961 ; G. Pire, Rousseau lecteur de Pierre Ch., Revue de littérature comparée 36(1962) 481-495; R. Arbour, J.C. Dubé, Pierre Ch. et ses idées sociales, RUO 40(1970) 386-417; M.C. Horowitz, Pierre Ch. View of the Source of Wisdom, JHPh 9 (1971) 443-458.

Podobne prace

Do góry