Ocena brak

CESARSTWO I PAPIESTWO W ŚREDNIOWIECZU - HENRYK III — CEZAROPAPIZM

Autor /Andonik Dodano /04.05.2012

 

Wzajemne stosunki między koroną a światem feudalnym uległy dalszemu zaostrzeniu za następców Konrada II. Jego syn, Henryk III (od 1049), w walce tej uzyskał zdecydowaną przewagę, podnosząc prestiż Cesarstwa do nieznanego dotąd poziomu.

Spacyfikowanie Rzeszy, uporządkowanie wewnętrznych stosunków Burgundii przez przeniesienie na ten obszar rozpowszechniającej się we Francji  Treuga Dei, wreszcie narzucenie zwierzchnictwa lennego Węgrom, pozwoliły Henrykowi zająć się bliżej sprawą Włoch.

A że wiązał się z nią nieodłącznie stosunek do Papiestwa, Henryk zadbał o obsadzenie tronu Piętrowego przez oddanych sobje prałatów niemieckich. Byli oni wykonawcami jego planów politycznych, nic więc dziwnego, że okres jego rządów otrzymał miano cezaropapizmu.

Ten stan rzeczy, zarówno w Rzeszy, jak we Włoszech, utrzymał się tak długo, dokąd rządy spoczywały w rękach energicznego Henryka III. Jego przedwczesny zgon (1056) i odziedziczenie korony przez sześcioletniego Henryka IV wyzwoliły natychmiast wszystkie czynniki odśrodkowe w państwie.

Njeudolna regencja nie potrafiła bowiem powstrzymać odradzania się potęgi wielkich feudałow, którzy dążyli do ponownego rozbicia jedności Rzeszy. Kiedy więc Henryk IV, po dojściu do lat sprawnych, objął w r. 1065 samodzielne rządy, znalazł się w obliczu sytuacji, która przerastała jego siły.

Dążenia emancypacyjne księcia polskiego, powstanie Sasów połączone z antyfeudalnymi ruchami tamtejszego chłopstwa — wszystko to zmuszało go do koncentracji wysiłków na obszarze Niemiec. A tymczasem we Włoszech pozycja cesarska uległa znacznemu osłabieniu. Przyczyny zaś tego stanu rzeczy należało poszukiwać w ówczesnej polityce Papiestwa.

Do góry