Ocena brak

Cele sztuki

Autor /Hyrek Dodano /31.01.2012

Jednym z celów sztuki jest przykuć uwagę publicz­ności. Może to być pojedyncza osoba, na przykład czytelnik książki, czy widz telewizyjny, ale może też być to większa grupa ludzi - widownia w kinie, w teatrze, w sali koncertowej czy przechodnie ob­serwujący przedstawienie teatru ulicznego.
W naszej kulturze zwykle za dostęp do dzieła sztuki musimy zapłacić, czy to kupując książkę, czy też płacąc za bilet wstępu.
Już w średniowieczu istniały grupy wędrownych kuglarzy, aktorów i muzyków, którzy zarabiali na życie, wędrując od miasta do miasta i wystawiając swe spektakle w zamian za datki. W renesansie po­jawiła się instytucja mecenatu - bogaty arystokrata „opiekował się" twórcą, łożąc na jego utrzymanie w zamian za peany na swoją cześć. Gdy do głosu doszła klasa średnia (XVIII-XIX wiek), artyści uwolnili się spod wpływów arystokracji, lecz trud­no im było znaleźć nowy sposób finansowania ich przedsięwzięć. Z tego okresu pochodzi często poja­wiający się w sztuce motyw walki biednego, nie-rozumianego artysty z filisterskim społeczeństwem.
Konflikt był zaiste tragiczny: artysta gardził przy­ziemnie myślącym „motłochem", lecz potrzebo­wał jego pieniędzy.
Dziś głównym sposobem finansowania sztuki są wpływy z towarzyszących jej prezentacjom reklam. Komercjalizacja sztuki jest charakte­rystyczna dla społeczeństw zindustrializowanych, w których tysiące ludzi pracuje w tak zwanym prze­myśle rozrywkowym.
Czasami jednak sztuka nie ma wymiaru komer­cyjnego. W niektórych społeczeństwach tradycyj­nych artyści prezentują tańce i śpiewy w trakcie obrzędów i obchodów wydarzeń ważnych z punk­tu widzenia społeczeństwa, na przykład zakoń­czenia zbiorów, zawarcia małżeństwa, narodzin dziecka, rytuałów inicjacyjnych. Również w spo­łeczeństwach nowoczesnych zdarza się, że sztuka wyrywa się z kręgu komercji, przykładem mogą być amatorskie przedstawienia teatralne. Nawet jeżeli sprzedaje się na nie bilety, to stanowią one jedynie marginalną część motywacji twórców i aktorów spektaklu.
Kolejną społeczną rolą sztuki jest dekorowanie. Dzieła sztuki upiększają świat, wzbogacają życie społeczne. Architektura, przedmioty codziennego użytku, ubrania, biżuteria, a nawet samochody -wszystko to, jeśli jest dobrze zaprojektowane, rów­nież można uznać za dzieła sztuki.
Trzecią funkcją sztuki jest wyrażenie zaintereso­wań albo statusu jednostki lub grupy społecznej. Poszczególni ludzie mogą chcieć zaimponować innym swoimi zbiorami malarstwa, pięknym do­mem, ubraniami, kolekcją nagrań muzycznych, a nawet szeregiem nigdy nie przeczytanych książek na półkach. Na podstawie stosunku do sztuki czę­sto też identyfikujemy ludzi, nasze wybory este­tyczne mogą świadczyć o przynależności do okre­ślonej grupy czy klasy społecznej i odwrotnie, snobizm skłania nieraz ludzi do manifestowania określonych preferencji.
Sztuka jest wykorzystywana do celów promo­cyjnych nie tylko przez pojedynczych ludzi, ale i przez większe grupy. Grupy społeczne często posługują się stworzonymi przez artystów symbo­lami, by wyrazić swą jedność. Wiele krajów, powo­łując się na osiągnięcia artystyczne swoich oby­wateli, podkreśla też swój wkład w rozwój kultury, w ten sposób starając się podnieść swój prestiż na arenie międzynarodowej.
Poza tym artyści zatrudniani są przez wielkie koncerny w kampaniach reklamowych. Uważa się, że znane postacie podnoszą zainteresowanie ofe­rowanymi usługami.

Podobne prace

Do góry