Ocena brak

Cele i uzasadnienie działalności Ligi Północnej we Włoszech.

Autor /Seller002 Dodano /12.09.2005

Spis treści

1. Powstanie i początki działalności Ligi Północnej
2. System partyjny Pierwszej Republiki Włoskiej (1945-1994)
3. Kształtowanie się systemu partyjnego Drugiej Republiki Włoskiej
4. Działalność Ligi Północnej po 1994 roku
- Po co odrywać Padanię od Włoch?
5. Decentralizacja jako problem ogólnoeuropejski
6. Antyeuropejska Liga Północna

1. Powstanie i początki działalności Ligi Północnej

Protoplastką Ligi Północnej była założona przez Umberto Bossiego w 1980r. Unia Północno- Zachodniej Lombardii dla Autonomii. Organizacja stawia sobie za cel uwolnienie Lombardii z hegemonii rządu centralnego i uzyskanie autonomii dla Północnych Włoch. W 1985r. Liga weszła po raz pierwszy do parlamentu lokalnego w prowincji Varese. W międzyczasie Bossi nawiązał współpracę z organizacjami separatystycznymi działającymi w innych regionach Północnych Włoch. W 1985r. założył Ligę Lombardzką. W 1989r. Lidze udało się wprowadzić do parlamentu europejskiego dwoje deputowanych. W 1991r. doszło do zjednoczenia
sześciu lokalnych organizacji autonomicznych i powstała Liga Północna.
Trudno było mówić o młodych ruchach politycznych, takich jak Liga Północna. Są w fazie wzrostu i kształtowania się, toteż ulegają stałym przeobrażeniom. W takich wypadkach łatwo pominąć to, co jest naprawdę ważne. Aż do początków roku 1993 siły polityczne Włoch żywiły nadzieję na powstrzymanie ekspansji Ligi. Stosowano wobec niej różne pejoratywne określenia, nazywając ją np. nowym faszyzmem. Ale widać wyraźnie, że Liga stanie się jednym z głównych aktorów nowej sceny politycznej Republiki Włoskiej. Badania socjologiczne wskazują, że mamy do czynienia z systemem niejednorodnym, w którym współistnieją wartości takie jak neoliberalizm, etyka pracy, sprzeciw wobec rządów zdemoralizowanych partii politycznych, regionalny populizm odwołujący się do lombardzkiego patriotyzmu oraz niechęć do południa Włoch i jego mieszkańców .

Wybory parlamentarne 1994 r. stanowiły symboliczny przełom między Pierwszą i Drugą Republiką Włoską, a także linię podziału między dotychczasowym systemem partyjnym a nowymi strukturami politycznymi.

2. System partyjny Pierwszej Republiki Włoskiej (1945-1994)

Zgodnie z Konstytucją Republiki Włoskiej z 1948 r. partie polityczne były głównym czynnikiem demokratycznego porządku. Ustawa zasadnicza zakładała ?[...] prawo swobodnego zrzeszania się w partie celem wpływania metodami demokratycznymi na kształtowanie się polityki narodowej" (art. 49). Doświadczenia minionego okresu państwa autoryzowanego spowodowały, iż w konstytucji zakazano restytucji w jakiejkolwiek formie rozwiązanej partii faszystowskiej. Art. 18 głosi ?[...] zakazane są stowarzyszenia tajne oraz takie, które dążą do osiągnięcia, również pośrednio, celów politycznych przy pomocy organizacji o charakterze wojskowym".

Podobne prace

Do góry