Ocena brak

CARREL ALEXIS

Autor /Vito Dodano /20.07.2012

ur. 2 8 VI 1873 w Sainte-Foy-lès-Lyon,
zm. 5 XI 1944 w Paryżu, Biolog i chirurg.

Syn fabrykanta; uczył się w kolegium jez. i studiował medycynę
w Lyonie (1890-96), gdzie też podjął pracę i habilitował się
1901 z chirurgii, po czym został dyr. kliniki chirurgicznej; 1903
został powołany na członka komisji lekarskiej ekspertów do
badań nad uzdrowieniami w -> Lourdes;

odbył podróż nauk.
do Kanady (1904), Chicago (1905) i Nowego Jorku, gdzie
w Rockefeller Institute for Medical Research pracował 1906-12
nad przeszczepieniem tkanek i organów zwierzęcych oraz ich
rozwojem poza organizmem (wspólnie z R. Lindbergh iem dokonał
eksperymentu operacji ze „sztucznym sercem") oraz ponownie
1919-39 nád hodowlą tkanek in vitro.

Do Francji powrócił
1939; założył 1941 Fondation Française pour l'Etude
des Problèmes Humains, której był kierownikiem; na skutek
intryg i posądzeń o kolaborację z okupantem zrezygnował 1944
z tej funkcji.

C. był członkiem wielu towarzystw nauk., m.in.
od 1921 Académie Française, od 1936 Pap. Akademii Nauk,
od 1938 Akademii Nauk ZSRR, doktorem h.c. wielu uniwersytetów,
odznaczony 1 2 eur. i amer, orderami za wybitne osiągnięcia
w biologii i medycynie; 1912 otrzymał nagrodę Nobla.

Obok badań eksperymentalnych z biologii i medycyny zajmował
się problematyką ogólnoludzką, zwł. światopoglądowymi
pytaniami, kim jest człowiek w relacji do samego siebie,
świata i Boga;

jedną z przyczyn tego było przyjęcie światopoglądu
teistycznego, na co m.in. miały bezpośredni wpływ obserwacje
poczynione w Lourdes nad organizmem kobiety cudownie
uzdrowionej z gruźlicy. Owocem refleksji były dzieła
L'homme cet inconnu (P 1935, 1969; Człowiek istota nieznana,
Wwa 1949) oraz Réflexions sur la conduite de la vie (P 1950).

Człowiek, wg C , jest całością nierozdzielną i tajemniczą; nie
ma metody zbadania go w całości (wielość koncepcji, spirytualizm,
materializm), każda nauka ujmuje go schematycznie
(święty, poeta, bohater); wobec tego w celu bliższego poznania
człowieka należy zbadać współzależność pomiędzy jego życiem
wewn., potrzebami estetycznymi i rei., działalnością duchową
a podłożem organicznym (flzjol. i morfol.).

Dusza i ciało
obserwowalne w całości niepodzielnej; nauki przyr. nie mogą
więc badać ich natury i wzajemnych związków, spostrzegają
bowiem nie duszę ani ciało, lecz istotę złożoną, której czynności
dzielimy (dowolnie) na flzjol., psych, i umysłowe. W hierarchii
czynności ludzkich prymat przypisać należy prawom mor.
przed intelektualnymi, albowiem ich zanik powoduje zerwanie
struktur społ., nar. i rodzinnych.

Prawidłowy rozwój osobowości człowieka uzależniony jest
od harmonijnego współdziałania czynników flzjol., psych.,
duchowych (diagnoza schorzeń ludzkich i terapia powinny uwzględniać te 3 dziedziny) oraz od tzw. „czasu wewn." (ilość
zmian ciała i jego aktywność w procesach życia), który jest
równoważny z następstwem nieprzerwanych stanów strukturalnych,
flzjol. i umysłowych;

czas ten jest bowiem wypadkową
czasu fizjol. (seria zmian organicznych istoty ludzkiej od poczęcia
do śmierci) i psych, (ciągłość stanów świadomościowych
pod wpływem bodźców zewn.).

Wiele miejsca w swych pracach poświęcił psych, i medycznej
analizie stanów mist, człowieka; aktywność mist, jest źródłem
religii, a jej wyrugowanie z religii spowoduje upadek religii
i Kościoła.

Tego typu aktywność przybiera różne postacie u człowieka:

° przekroczenie formy materialnej i umysłowej otaczającego
świata (modlitwa nie sformułowana),

° poszukiwanie
piękna absolutnego,

° wzniesienie się ducha do istoty, która
jest źródłem wszystkiego.

Spotkanie z Bogiem jest przedsięwzięciem
osobistym i daje pokój oraz bogactwo wewn., siłę
życia i miłość bliźniego; Bóg jest zarazem transcendentną
i immanentną najwyższą siłą; odczuwamy go jako ciepło słoneczne
i dobroć przyjaciela.

Śmierć nie jest tragedią, gdyż związana
jest z poświęceniem i olśnieniem duszy, która pogrąża
się w Absolucie. Środkami do uczestniczenia w Absolucie jest
modlitwa, a jej ośrodkiem winien być wyłącznie drugi człowiek.

Do rel. dzieł C. należą La prière (P 1944, 1961) i wyd. pośmiertnie
Le voyage de Lourdes suivi de fragments de journal et
de méditations (P 1949 ; Podróż do Lourdes oraz fragmenty dziennika
i rozmyślania, Lo 1954), Jour après jour, 1893-1944 (P 1956).

 

A. Bessières, La destinée humaine devant la science. Alexis C. Lecomte de Noiiy, Charles Nicotic, P 1951 ; J. Fritz, Der Mensch, aas unbekannte Wesen, PLA 3 (1951) 276-281; G. Siegmund, Alexis C. als Zeuge für Lourdes, SdZ 148 (1951) 270-277; R. Soupauit, Alexis C. 1873-1944, P 1952; L. Gallavardin, Souvenirs sur Alexis C, RdO 3 (1955) 515-520; D. Mondrone, Interiorità di Alexis C, CivCat 107 (1956) 634-644; A. Bessières, Le voyageur de Lourdes, Alexis C, CdVS I 167-182; R. Soupauit, Geschichte der Mikroskopie, w: Leben und Werk grosser Forscher, F 1963, II 31-45; LI. Gillon, Les cultures d'organes dans la pensée scientifique d'Alexis C, Le concours médical 91 (1968) 138-144; S. Mazierski, Alexis C. — w 30 rocznicę śmierci, RF 22(1974) z. 3, 156-157.

Podobne prace

Do góry