Ocena brak

Brytania od roku 407 do czasów Alfreda Wielkiego

Autor /Wendelin Dodano /01.05.2012

-  407 r. – zalanie Galii przez Germanów, opuszczenie Brytanii przez rzymskiego dowódcę Konstantyna, który ogłosił się cesarzem – zakończenie panowania rzymskiego w Brytanii

-  440 r. – najazdy Anglów, Sasów i Jutów, ludów zamieszkujących Płw. Jutlandzki

-  przebieg podboju nieznanyrelacje legendarne

*  wodzowie germańscy – Hengist i Horsa

obrońca wyspy – król Artur

Jutowie zajęli południowo wschodni cypel – założenie królestwa Kent

-  Sasi – południe (Wessex, Essex, Sussex)

Anglowie – północ (Mercja, Wschodnia Anglia, Deira, Bernicja)

-  Heptarhia – okres 7 królestw

-  emigracja części celtyckiej i romańskiej ludności na Amorykę, przyłączoną jako Bretanię do wysp przez króla Nominoe w IX w.

-  zepchnięcie ludności niegermańskiej do Walii i Irlandii

-  opanowanie Kaledonii przez Szkotów irlandzkich – od tej pory Szkocja

-  pogańscy Germanie, zniszczenie cywilizacji rzymskiej

wolni chłopi, z wyłaniającą się warstwą możnych, zmniejszanie się roli wiecu na rzecz możnych i rady przybocznej króla

-  za czasów Edwina Nortumbria była najpotężniejszym królestwem (prawie cała Szkocja), założenie Edynburga

dominacja Mercji, królowie byli potomkami władców jutlandzkich, centralne położenie królestwa, pobicie Edwina przez króla Pendę (626 – 655)

*  król Mercji Wulfher przyjął chrześcijaństwo

*  narzucenie zwierzchnictwa królestwom Essex i Wschodniej Anglii

*  największa potęga za Offy II (757 – 796), namaszczony na króla

-  po śmierci Offy – dominacja króla Wessexu Ekberta

*  podporządkowanie Sussexu, Essexu i Kentu

*  825 r. - bitwa pod Ellandune – zwycięstwo z Mercją

*  pozostawienie przy władzy podległych mu władców Mercji i Nortumbrii

Podobne prace

Do góry