Ocena brak

Brodawki

Autor /karanga Dodano /22.11.2013

Brodawki dzielą się na: zwykłe (verrucae wulgares), stóp (v. plantares), płaskie, czyli młodocianych (v. iuveniles) i płciowe (kłykciny kończyste, condylomata acuminata, v. genitales). Są one wywołane rozmaitymi wirusami brodawczaka ludzkiego (human pa-pilloma virus — HPV), występują częściej u osób młodych, a u osób z obniżoną od-1 pornością mogą utrzymywać się w ciągu wielu lat.

Wszystkie brodawki niezależnie od typu ustępują samoistnie po różnie długim okre-t sie trwania. Przypuszcza się, że ustępowanie ich zależy od czynników immunologicznych.

Brodawki zwykłe (verrucae vulgares). Są niezapalnymi guzkami hiperkeratotycznymi. Umiejscawiają się głównie na rękach, ale mogą zajmować różne okolice. Nie powodują bólu i świądu.

Obraz kliniczny jest tak charakterystyczny, że rozpoznanie nie sprawia trudności, Pojedyncze brodawki, umiejscowione zwłaszcza na twarzy, wymagają różnicowania z brodawczakiem (papilloma) lub nabłoniakiem (basalioma); rozstrzyga badanie histologiczne.

Brodawki stóp (verrucae plantares). Są to głęboko wnikające hiperkeratotyczne guzki, umiejscowione na podeszwach, zazwyczaj bolesne, częściej pojedyncze lub nieliczne. Na podeszwach mogą występować również brodawki bardziej spłaszczone, niebolesne, zlewające się, tzw. brodawki mozaikowe, wywołane innym typem wirusa (tym samym, który powoduje brodawki zwykłe).

Brodawki stóp wymagają różnicowania z nagniotkami, które różnią się od nich o-becnością czopa rogowego, bardziej gładką powierzchnią oraz umiejscowieniem w okolicach ucisku.

Brodawki płaskie (verrucae planae). Są to płaskie niezapalne, leżące prawie w poziomie skóry wykwity grudkowe, umiejscowione głównie na twarzy i grzbietach rąk. Na twarzy są brunatnawe lub prawie nie różnią się od koloru skóry otaczającej, na rękach są nieco bardziej wyniosłe i lekko hiperkeratotyczne. Niekiedy występuje objaw Kobnera, tzn. linijny układ w miejscu zadrapania.

Brodawki młodocianych utrzymują się przez wiele miesięcy, a ustępują w sposób bardzo charakterystyczny, tzn. przez gwałtowne zaczerwienienie się i obrzęk wszystkich wykwitów, z powodu czego zaniepokojeni chorzy zgłaszają się do lekarza. Znajomość tego objawu jest ważna, gdyż oznacza on, że w ciągu kilkunastu dni nastąpi samouleczenie i nie należy stosować żadnego leczenia, zwłaszcza kortykosteroidami, które osłabiają ten immunologiczny odczyn.

Rozpoznanie jest na ogół łatwe. Różnicowanie dotyczy głównie liszaja płaskiego (li-chen planus), cechującego się bardziej błyszczącą powierzchnią grudek, skłonnością do zlewania się i obecnością świądu.

Leczenie brodawek jest przede wszystkim miejscowe. Polega na mechanicznym usuwaniu, elektrokoagulacji, krioterapii lub przy? żeganiu azotanem srebra. W przypadkach bardzo licznych zmian można zalecić 2—5% maść 5-fluorouracylową z 5% kwasem salicylowym. Często wystarcza usunięcie pojedynczych brodawek, a pozostałe znikają samoistnie.

W przypadkach obniżonej odporności komórkowej wskazane jest podawanie lewami-zolu (sposób stosowania jak w opryszczkach nawrotowych).

 

Podobne prace

Do góry