Ocena brak

BOŁOTOW WASILIJ WASILJEWICZ

Autor /Radowit Dodano /26.06.2012

ur. 13 I 1854 w guberni
Iwerskiej (dzisiaj obwód kaliniński), zm. 17 XI 1900 w Petersburgu,
Ros. historyk Kościoła i teolog. Kształci! się w seminarium
twerskim; od 1875 studiował historię Kościoła w prawosł.
Akademii Duch. w Petersburgu, gdzie 1879 uzyska! nominację
na prof, historii Kościoła.

Święty Synod mianował go 1892 referentem komisji do prowadzenia
rozmów ze starokatolikami na temat zjednoczenia
z Ros. Kościołem Prawosł.; 1898 brał udział w przyłączeniu do
prawosł. Kościoła nestorian syro-chaldejskich; w ostatnim roku
życia był członkiem komisji powołanej do uzgodnienia kalendarza
ros. z zachodnioeuropejskim.

Do najważniejszych hist,
prac B. należą rozprawy druk. w naukowym czasopiśmie Petersburskiej
Akademii Duch. „Christianskoje cztienije", głównie
na temat kośc. historii Egiptu (1884-85), zjednoczenia
Etiopów z Kościołem prawosł. (1888), sporów teol. w Kościele
etiopskim (1888), początków chrześcijaństwa w Persji oraz dziejów
Kościoła syr.-pers. (1899-1901), pap. Liberiusza i synodów
w Sirmium (1891); pośmiertnie wydano m.in. Gonienije na christian
pri Nieronie. K woprosu ob Acta martyrum Scilitanorum (Ptb
1903) oraz Lekcyipo istorii driewniej Cerkwi (I-IV, Ptb 1907-18).
B. przełożył również na język ros. i opatrzył wyjaśnieniami dzieło
J.J. Overbecka Haud dubia excellentia Ecciesiae orthodoxae
super omnes alias Ecclesias (Ptb 1882).

W pracach hist, stosował B. metodę kryt. i porównawczą,
wykorzystując nauki pomocnicze, m.in. filologię; dzięki temu
uchodzi za jednego z inicjatorów metody naukowej w historii
Kościoła oraz twórcę ros. szkoły historycznej.

B. jako teolog zajął otwarte stanowisko w kwestii pochodzenia
Ducha Świętego w opublikowanym z okazji rozmów ze starokatolikami
studium Thesen über das Filioque. Von einem russischen
Theologe (RIT 6 (1898) 681-712; K woprosu o Filioque, Ptb
1914); pierwszy w Kościele wsch. wyraźnie odróżnił dogmat
jako obowiązującą doktrynę całego Kościoła od tzw. theologumenon,
czyli przyjętej i uzasadnionej opinii ojców lub
Kościoła (mającej wielkie prawdopodobieństwo prawdy absolutnej)
oraz od prywatnej opinii teol. jednego z ojców lub
teologów.

Wg B. -> Filioque nie jest powsz. obowiązującym
w Kościele dogmatem, lecz jedynie theologumenonem, który
podtrzymywali ojcowie tac. (zwł. Augustyn) na podstawie przestanek
metafiz., podczas gdy ojcowie gr. (zwł. aleksandryjscy) —
opierając się na rozumowaniu teol. — głosili, że Duch Święty
pochodzi od Ojca przez Syna.

Wg B. Filioque nie byto przyczyną
podziału Kościołów i nie stanowi niepokonalnej przeszkody do
ich ponownego zjednoczenia; za taką przeszkodę uważał naukę
Kościoła kat. o -> prymacie papieża i nieomylności papieża.

 

M.V. Rubcow, Wasilij Wasiljewicz B., Twier 1900; A.I. Brilliantow, Uczeniie i naucznaja kariera B. kak istorika Cerkwi, Christianskoje cztienije 81 (1901 ) 467-497; PBE II 930-936; Jugie II 460-474; S. Salaville, DHGE IX 669-676; A. Palmieri, DThC II 951-952; G. Florovsky, Puti russkogo bogoslowija, P 1937, 374; M. Jugie, Catholicisme II 116-117; M. Gordillo, Compendium theologiae orientalis, R 1950 (passim); A. Stawrowsky, Essai de théologie irénique. L'orthodoxie et le catholicisme, P 1966, 71-79; B. Gałczyk, Bazyli B. 1854-1900), WPKP 5 (1975) z. 3. 94-99.

Podobne prace

Do góry