Ocena brak

Ból przewlekły

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

Ból przewlekły jest bólem trwającym dłużej niż trzy miesiące. Jest bólem patologicznym - nienocycep-torowym. Powstaje w wyniku uszkodzenia tkanek lub choroby. Przykładem bólu nienocyceptorowego jest ból neuropatyczny, spowodowany uszkodzeniem układu nerwowego, ból psychogenny - bez uszkodzenia tkanek lub ból zapalny, powstający w wyniku obniżenia progu pobudliwości nocyceptorów. W bólu patologicznym bodziec jest często nieznany i niewidoczny. Powodując uszkodzenia tkanek, wyzwala substancje chemiczne, które drażnią receptory bólu jeszcze długo po ustąpieniu działania szkodliwego bodźca, np. ból po-półpaścowy. Ból przewlekły, jako wyraz czynnika złego, łączy się z psychiczną reakcją zwaną cierpieniem. Rola bólu przewlekłego w patologii ludzkiej nie jest jednoznaczna.

Chory ocenia najczęściej ból przewlekły jako zjawisko dokuczliwe, zbędne i niepotrzebne. Dla lekarza ból ten jest często cennym objawem diagnostycznym. Usunięty zbyt wcześnie, przed dokonaniem rozpoznania, może prowadzić do przykrych następstw (np. nierozpoznany zawał, choroba nowotworowa i inne). Długotrwały ból powoduje stopniowe wyczerpanie mechanizmów obronnych i jeśli jest silny, prowadzi do zmian zarówno somatycznych (układu hormonalnego, metabolicznego), jak i psychicznych (zmiana osobowości, psychiki).

Chorzy cierpiący z powodu bólu przewlekłego mają podobne mechanizmy powodujące obniżenie jakości życia, takie jak zaburzenia fizjologiczne, psychologiczne i społeczne. Zmiany te zależą od czasu trwania i stopnia natężenia bólu, a nie od przyczyny jego powstania.

Chorzy cierpiący na przewlekły ból często popadają w apatię, depresję, tracą motywację do działania, a nierzadko do życia. Długotrwały ból może także stać się dla chorego przedmiotem manipulacji. Działa świadomie lub nieświadomie w kierunku utrzymania takiego stanu, aby zapewnić sobie pewne gratyfikacje uwarunkowane sytuacją człowieka chorego (otrzymanie zwolnienia z pracy, renta czy atmosfera współczucia). Chory cierpiący na długotrwały ból znajduje się często w sytuacji ambiwalentnej. Z jednej strony chce się uwolnić od cierpienia a z drugiej, zważywszy na wspomniane gratyfikacje, nieświadomie lub w pełni świadomie chce podtrzymać ból. Wynikiem takiej postawy jest zgłasza-

nie się o pomoc do lekarza, a następnie różnie objawiana odmowa współpracy z lekarzem. Stwarza to duże trudności terapeutyczne.

 

Podobne prace

Do góry