Ocena brak

Boczniak mikołajkowy

Autor /Magnus Dodano /06.02.2012

 

Wygląd: kapelusz o średnicy 3-10 cm, początkowo pótkulisty, z garbkiem, później rozpo-starto-wciśnięty i niekiedy nieregularnie faliście zgięty. Brzeg ma cienki i długo podwinięty. Bywają kapelusze brudnobiaławe, szarawe, brązowawe lub na białawym tle szaro lub brunatno cętkowane. Powierzchnia młodych kapeluszy jest delikatnie, drobno omszona, a sucha często porysowana.

Blaszki daleko zbiegające, u podstawy miejscami żyłkowało połączone, początkowo białawe, później sza-roochrowo podbarwione.  

Trzon wysokości 4-6 (10) cm, grubości 1-2 (3) cm, ustawiony ekscentrycznie lub prawie centralnie, niekiedy zgięty, brzusznie przyczepiony i mniej lub bardziej białawo zabarwiony. Miąższ prawie biały, o słabym, przyjemnym zapachu i łagodnym smaku.

Wysyp zarodnków: biały.

Występowanie: Bardzo rzadki na północ od Alp, występuje głównie w południowej i połu-dniowo-zachodniej Europie, przeważnie na otwartej przestrzeni, na korzeniach roślin bal-daszkowatych takich, jak na przykład barszcz, mikołajek, okrzyn szerokolistny i fenkuł. Owocniki pojawiają się od wiosny, przeważnie jednak od końca lata aż do późnej jesieni.

Możliwość popełnienia pomyłki: już choćby tylko ze względu na siedlisko prawie nie do pomylenia.

Zastosowanie: zaliczany do dobrych grzybów jadalnych.

Uwagi ogólne: rodzaj boczniak (Pleurotus) obejmuje w Europie 8 gatunków. Są to grzyby o owocnikach z trzonami ustawionymi bocznie lub ekscentrycznie, często duże, mięsiste, mniej lub bardziej zabarwione na biało, brunatno, niebieskawo. Są one saprobiontami lub pasożytują na chorych drzewach czy korzeniach ziół.

Dwa gatunki mają osłonę (velum). Wszystkie, łącznie z gatunkami z osłoną, są dobrymi grzybami jadalnymi. Eryngii znaczy „rosnący na korzeniach mikołajka".

Podobne prace

Do góry