Ocena brak

BINSWANGER LUDWIG

Autor /Arnolf Dodano /08.06.2012

ur. 13 IV 1881 w Kreuzungen
(Szwajcaria), zm. 5 II 1966 tamże, Psychiatra.

Studia med. odbył
1900-06 na uniw. w Lozannie, Heidelbergu i Zuiychu;
1906-08 był asystentem w Zurychu oraz pracował w Klinice
Psychiatrycznej w Jenie; 1908-10 pracował w sanatorium w
Kreuzungen, którego 1910 został dyr.; był członkiem (1926-29
przew.) Schweizerische Gesellschaft für Psychiatrie oraz podobnych
towarzystw w Wiedniu i Madrycie.

B. prowadził prace badawcze nad możliwością zastosowania
poglądów K. Jaspersa, E. Husserla i M. Heideggera, w praktyce
psychiatrycznej, w wyniku czego oddalił się od metodol.
i doktrynalnych założeń nauk ścisłych, a zbliżył do fenomenologii
i egzystencjalizmu.

Przyjąwszy fenomenologiczną metodę
Husserla, głosił konieczność przyjęcia postawy recepcyjnej
wobec zjawiska, którego treść i sens należy poznawać w kontekście
jego pełnej rzeczywistości, stanowiącej jakąś całość.

Za
Heideggerem głosił, że każda osoba ma właściwy sobie styl
istnienia w czasie, w określonym miejscu, które się „uprzestrzenia"
i wytwarza określony model świata; odmiennie od Heideggera
uważał, że — miłość rozumiana jako współistnienie —
ma takie znaczenie w ludzkim istnieniu, jak troska człowieka
o własny los.

Mimo że uznawał zasługi S. Freuda w wyjaśnianiu
relacji człowiek—natura (Umwelt), to jednak uważał, że
Freud tylko częściowo wyjaśnił relację człowiek—człowiek (Mitwelt),
a pominął całkowicie relację człowieka do samego siebie
(Eigenwelt). W odróżnieniu od psychoanalityków B. nie przypisywał
większego znaczenia przeszłości (doświadczenia z okresu
dzieciństwa) w wyjaśnianiu aktualnego stanu zdrowia pacjenta;

takie wyjaśnienie zakłada bowiem przyjęcie jakiejś teorii,
narzucającej określoną koncepcję pacjenta i świata, a koncepcja
taka zazwyczaj nie odzwierciedla autentycznego modelu świata,
w którym żyje pacjent; dlatego wg niego przeszłość jest o tyle
ważna, o ile odzwierciedla się w teraźniejszości. Jego założenia
metodol. i teor. stały się podstawą wprowadzonej przez B. i stosowanej
w psychoterapii metody Daseinsanalyse.

Poglądy swe zawarł B. w następujących dziełach Eiführung
in die Probleme der allgemeinen Psychologie (B 1922), Wandlung
in der Auffassung und Deutung des Traumes von den Griechen
bis zur Gegenwart (B 1928), Über Ideenflucht (Z 1933),
Grundformen und Erkenntnis menschlichen Daseins (Z 1942,1953 ),
Ausgewählte Vorträge und Aufsätze (I-II, Bn 1947-55), Drei
Formen missglückten Daseins. Verstiegenheit, Verschrobenheit,
Manierierheit (T 1956), Erinnerungen an Sigmund Freud (Bn
1956), Melancholie und Manie (Pfullingen 1956, I960 ) , Der Mensch in der Psychiatrie (Pfullingen 1957), Schizophrenie (Pfullingen
1957), Wahn. Beiträge zu seiner phänomenologischen und
daseinsanalytischen Erforschung (Pfullingen 1965).

 

U. Sonnemann, Existence and Therapy, NY 1954; J.H. van der Berg,
The Phenomenologtcal Approach to Psychiatry, Spr 1955; M. Boss, Psychoanalyse und Daseinsanalyse, Bn 1957; H. Niel, La psychanalyse existent iule de Ludwig B., Critique 13 (1957) 877-888; Existence. A New Dimensions in Psychiatry and Psychology, NY 1958; A. Hesnard, Apport de la phénoménologie à la psychiatrie contemporaine. Rapport au Congrès de Psychiatrie et de Neurologie de Langue Française. 57' session. Tours 1959, 16-24; J. Needleman, Being-in-the-World, NY 1963 (bibliogr.); J. Arntz, Grundformen menschlichen Daseins, w: Philia, N 1966, 90-102; G. Bally, Ludwig B. Weg zu Freud, Schweizerische Zeitschrift für Psychologie und ihre Anwendung 25 (1966)293-308; D. Cargnello, Ludwig B., Archivio di psicologia, neurologia e psichiatria 27 (1966) z. 2,106-110; J. Wyrsch, Ludwig B., Civitas 21 (1966) 645-647; CE. Scott, Heidegger, Madness and Well-Being, Southwestern Journal of Philosophy 4(1973) 157-177.

Podobne prace

Do góry