Ocena brak

BÉRULLE PIERRE de kard.

Autor /Soter Dodano /07.06.2012

ur. 4 II 1575 w Sérilly, zm. 2 X 1629 w Paryżu, Teolog, pisarz ascet.-mist., dyplomata, założyciel oratorianów francuskich.

Studiował w Clermont i Paryżu, gdzie zdobył gruntowne
wykształcenie scholast. i human.; 1599 przyjął święcenia kapł.,
potem jako jałmużnik króla franc. Henryka IV opiekował się ubogimi; sprowadził z Hiszpanii karmelitanki o regule zreformowanej
przez Teresę Wielką;

1611 założył na wzór rzym.
Oratorium Filipa Neriusza zgrom, księży Oratoire de Notre
Seigneur Jésus-Christ, tzw. franc, oratorium, które szybko rozpowszechniło się w całej Francji, przyczyniając się do odnowy
duchowej kleru w XVII w.

Około 1616 B. włączył się w życie
polit, kraju; był zaufanym doradcą królowej Marii Medycejskiej;
proszony o pośrednictwo w pojednaniu Marii z jej
synem Ludwikiem XIII wykazał wiele umiejętności dyplomatycznych;
1627 otrzymał, na prośbę Ludwika XIII, kapelusz
kard. z rąk pap. Urbana VIII.

B. dzięki listom (Correspondance I-III, P 1937-39) i dziełom
z zakresu teologii życia wewn., głównie Traité des énergumènes
(Troyes 1599), Discours de l'état et des grandeurs de Jésus
(P 1623), Elévations [...] (P 1627, Saint-Maximin 1922*) oraz
Vie de Jésus (P 1629, Juvisy 1929), stał się inicjatorem franc,
szkoły ascet.-mist. XVII w., zw. duchowością berulliańską
(-> ascetyka I 3).

Opierał się na Piśmie Św., dziełach łac. i gr.
ojców Kościoła, głównie na Augustynie oraz Bernardzie z Clairvaux.
W jego dziełach, mimo wielu spekulatywnych rozważań,
przeważała duchowość afektywna; wyjaśnianie prawd wiary
łączył z modlitwą, a przekazywaną wiedzę nazywał „wiedzą
świętych" (Ef 3,18-19).

Ideą przewodnią duchowości berulliańskiej jest zjednoczenie
z Chrystusem; Bóg objawia się człowiekowi za pośrednictwem
Jezusa, Boga i człowieka zarazem; stąd obowiązek zjednoczenia
się z tym, który jest dla człowieka zasadą bytu przez swoje
bóstwo, więzią z Bogiem przez swoje człowieczeństwo i urzeczywistnieniem ludzkich możliwości.

Osoba Jezusa jest nie
tylko faktem hist.; trwa ona wiecznie i komunikuje ludziom
moc zawartą w tajemnicach swego życia; dlatego pragnieniem
chrześcijanina powinno być dopełnienie się w Chrystusie przez
przeżywanie tajemnic i stanów życia Jezusa, by osiągnąć całkowitą
przynależność mist." do Słowa wcielonego i przez to
identyfikację z Chrystusem.

B. zaznacza, iż w kontemplacji
tajemnic życia Jezusa nie należy oddzielać bóstwa od człowieczeństwa; istotne bowiem jest oddanie czci Osobie Chrystusa,
by z pomocą łaski (w której należy dostrzegać Chrystusa)
ubóstwić wszystkie czynności i dyspozycje własnej osobowości.

Wielką pomocą w zjednoczeniu się z Chrystusem jest jego Matka
Maryja; B. propagował ideę niewolnictwa Maryi (Notre-Dame
dans l'enfance de Jésus, Juvisy 1935) i sam oddał się jej w niewolę;
idea ta stała się zasadniczym nurtem życia wewn. Ludwika
Marii Grignion de Montfort. Stawiając w centrum życia chrzęść,
tajemnicę wcielenia i osobę Chrystusa, B. zasłużył sobie na tytuł
„apostoła Słowa wcielonego", który nadał mu pap. Urban VIII.

Duchowość berulliańską stała się szkołą dla wielu mistrzów
życia wewn. ; nawiązali do niej — poza oratorianami — Wincenty
a Paulo, J.J. Olier, Jan Eudes, Ludwik Maria Grignion de
Montfort, Jan de la Salle, J.B. Avrillon. Dzieła B. wydał w całości
F. Bourgoing (Les oeuvres de Pierre cardinal B., P 1644)
oraz J.P. Migne (Oeuvres complètes, P 1856).

 

Bremond III, VII passim; C. Taveau, Le cardinal de B., maitre de la vie
spirituelle, P 1933; B. Kiesler, Die Struktur des Theozentrismus bei B. und dc Condren, B 1934; A. Molien, DHGE VIII 1115-1135; tenże, Le cardinal de B. I-II, P 1947; A. Guny, R. Notonier, Catholicisme I 1511-1516; J. Dagens, B. et les origines de la restauration catholique (1575-1611), Bg 1952 (bibliogr.); M. Vidal, Le cardinal de B. théologien mariai, Nicolet 1957; R. Bellemarc, Le sens de la créature dans la doctrine de B., Ot 1959; P. Cochois, B. et l'Ecole française, P 1963; J. Bachmann, La notion du temps dans la pensée de Pierre de B., Winterthur 1964; M. Dupuy, B. Une spiritualité d'adoration. Tou 1964; J. Moioli, Teologia della devozione B. al Verbo Incarnato, Varese 1964; J. Orcibal, Le cardinal de B. Evolution d'une spiritualité, P 1965; A. Liuima, NCE II 362-363; M. Dupuy, B. et le sacerdoce, P 1969; H. Bastei, Der Kardinal Pierre B. als Spiritual des französischen Karmels, W 1974; F.G. Preckler, Etat chez le cardinal de B. Théologie et spiritualité d'états bérulliens, R 1974.

Podobne prace

Do góry