Ocena brak

Bertold Brecht (1898 - 1956)

Autor /Albinos Dodano /04.06.2013

Urodził się w Augsburgu. Podjętych studiów medycznych nie ukończył, poświęcając się pracy literackiej i teatralnej. Podczas I wojny światowej został wcielony do wojska. W r. 1922 wystawiona zostaje jego sztuka Spartakus. W latach następnych pracował Brecht na stanowisku dramaturga w teatrze znśnego reżysera M. Reinhardta. Wówczas zetknął się także z teatrem politycznym E. Piscatora.

W r. 1928 ogłosił Brecht Operę za 3 grosze. W r. 1932 wystawił swoją adaptację Matki Gorkiego. W okresie hitlerowskim musiał emigrować z Niemiec. Wiele w tych latach pisał, a jego utwory były wystawiane na różnych scenach świata. Najbardziej znane z dramatów Brechta to: Karabiny pani Carrar, Strach i nędza III Rzeszy (1938), Matka Courage i jej dzieci (1939), Dobry człowiek z Seczuanu (1942), Kariera Artura Ui (1941), Kaukaskie kredowe koło (1945). Oprócz dramatów pisał także powieści, np. Powieść za 3 grosze (1934), oraz wiersze.

Po wojnie, w r. 1948, Brecht zamieszkał w NRD, w Berlinie, gdzie ze swoją żoną Heleną Weigel założył teatr „Berliner Ensemble”, który występował także i w Polsce. W r. 1954 pisarz otrzymał Międzynarodową Leninowską Nagrodę Pokoju. Zmarł w Berlinie.

Ważne i ciekawe są poglądy teoretyczne Brechta na sztukę teatralną; znalazły one odbicie w jego twórczości. W miejsce teatru iluzji proponował on nowy rodzaj teatru, tzw. teatr epicki. Widowisko teatralne powinno podkreślać fikcyjny charakter wydarzeń scenicznych, a publiczność obserwując grę aktorów, nie powinna się wzruszać perypetiami osób, jakie aktorzy przedstawiają. Widowisko powinno natomiast zmusić publiczność do refleksji nad przyczynami ukazanych na scenie konfliktów. Iluzję sceny Brecht świadomie niszczył, wprowadzając np. do swoich utworów songi, które nie posuwają akcji naprzód, lecz są pouczającym komentarzem, zawierają uogólnienia. Środki prowadzące do tak nakreślonego celu teatru określił pisarz terminem „efektu obcości”.

W poglądach teoretycznych Brechta najlepiej orientuje jego praca Małe organon dla teatru (w polskim przekładzie wydrukowana w „Pamiętniku Teatralnym” w r. 1955, nr 1). Literaturze polskiej twórczość jego przyswoili m. in.: R. Szydłowski, W. Wirpsza, A. Wirth, B. Wi-nawer, W. Lewik; Matkę Courage przełożył S. J. Lec.

Podobne prace

Do góry