Ocena brak

BENGER JOHANN MICHAEL CSSR

Autor /Mirogniew Dodano /06.06.2012

ur. 17 VIII 1822 w Verberg k. Krefeld, zm. 27 II 1870 w Vilsbiburg (Bawaria), Teolog pastoralista.

Po studiach filoz.-teol. w Bonn i Kolonii przyjął 1845 święcenia
kapł.; 1848-54 był prof, teologii pastoralnej w seminarium
duch. w Kolonii; 1854 wstąpił do zakonu w Altötting, gdzie
1855-67 wykładał również teologię pastoralną, a od 1867 prowadził
misje ludowe. Dziełem Pastoraltheologie (I-III, Rb 1861-
-63) B. wywarł wpływ na kształtowanie się podręczników teologii
pastoralnej do poł. XX w.

Polemizując z pionierską próbą
eklezjologicznej koncepcji teologii pastoralnej A. Grafa, rozbudował
pod wpływem J. Ambergera tradycyjne, klerykalne
ujęcie teologii pastoralnej jako nauki o pasterzu i jego obowiązkach;
z pojęcia „pasterz" wyprowadził określenie istoty duszpasterstwa i teologii pastoralnej.

W Kościele istnieje hierarchia
(czynnik aktywny) oraz wierni (czynnik bierny); ponieważ
ustanawiającą prawa hierarchią kieruje nieomylnie Duch
Święty, nie potrzeba naukowo analizować jej działalności.

Teologia
pastoralna w ujęciu B. zajmuje się więc tylko poszczególnym
kapłanem-pasterzem, który uczestniczy w urzędzie pasterskim
Chrystusa i jako jego zastępca na ziemi oraz wykonawca
zbawczego dzieła jest jedynym podmiotem działalności duszpast.
Kościoła i wyłącznym pośrednikiem wszystkich łask.

B. uważał
teologię pastoralną za wiedzę o charakterze praktycznym.

 

F. Dorfmann, Ausgestaltung der Pastoraltheologie zur Universitätsdisziplin und ihre Weiterbildung, W 1910, 232-233; J. Untergehrer, NDB II 47-48; H. Schuster, Die Geschichte der Pastoraltheologie, HPT I 66-69; F. Blachnicki, O eklezjologiczną koncepcję teologii pastoralnej, ZNKUL 8 (1965) z. 1, 67-68; tenże, Teologia pastoralna ogólna, Lb 1971, II 21-23.

Podobne prace

Do góry