Ocena brak

BENEDYKT XV, markiz Giacomo della Chiesa

Autor /Mirogniew Dodano /06.06.2012

ur. 21 XI 1854 w Genui, zm. 22 I 1922 w Rzymie, Papież od 3 IX 1914.

W 1875 uzyskał doktorat prawa na uniw. w Genui; 1878
przyjął w Rzymie święcenia kapł.; 1879 uzyskał tytuł dra teologii,
a 1880 dra prawa kan. na Gregorianum; 1888-1907
pracował w służbie dyplomatycznej Watykanu; 1907 został
abpem Bolonii, 23 V 1914 kardynałem.

Bezskutecznie usiłował zapobiec rozszerzeniu się wojny przez
wybuch zbrojnego konfliktu między Włochami a Austro-Węgrami,
starał się łagodzić skutki I wojny świat., podejmując
wiele inicjatyw pokojowych; w enc Ad beatissimi Apostolorum
Principis cathedram z 1 XI 1914 apelował do panujących o zachowanie pokoju;

1915 nakazał odprawiać specjalne nabożeństwo
w intencji pokoju; nie przyjął propozycji państw centr,
z 12 XII 1916 pośredniczenia w negocjacjach pokojowych ze
względu na niekorzystną dla państw Ententy sytuację strategiczną;

po niepowodzeniu misji nuncjusza w Monachium
E. Pacellego (Pius XII) w Berlinie w sprawie pokoju B.
wydał 1 VIII 1917 notę pokojową do walczących państw, wzywając
je do zawarcia pokoju bez zwycięzców i zwyciężonych,
z uwzględnieniem żądań narodów bałkańskich i Ormian; od
początku wojny energicznie organizował pomoc dla ofiar działań
wojennych;

1914 utworzył biuro opieki nad jeńcami, ośrodek
informacyjny o jeńcach i zaginionych, organizował pomoc
sanitarną i żywnościową; opowiadał się za przyznaniem niepodległości Polsce i sprawą tą interesował świat, opinię pubi.;
w odezwie do kat. bpów świata nawoływał do pomocy Polsce;
21 XI 1915 z inicjatywy B. została przeprowadzona kwesta
w kościołach na całym świecie na rzecz narodu pol.;

B. wspomagał
Polskę także z własnych funduszy; po wojnie nawiązał
stosunki dyplomatyczne z wieloma państwami, stwarzając
warunki do zawierania między nimi a Stolicą Apost. konkordatów;
dzięki B. uchylona została 1919 zasada -> non expedit.

W sprawach kośc. szerszą aktywność B. udaremniła wojna;
złagodził on konflikt wywołany przez modernizm; za jego
pontyfikatu ogłoszono -> Kodeks prawa kanonicznego; czyni!
starania o wznowienie kat. działalności mis.; 1915 utworzył
Kongr. Seminariów i Uniwersytetów, a 1917 Kongr. Kościołów
Wsch. (której został prefektem) i Instytut -> Orientalistyczny
w Rzymie.

Do ważniejszych dokumentów doktrynalnych
B. należy enc. Humani generis redemptionem z 1917, która
zawiera teol. podstawy i cel przepowiadania słowa Bożego
w Kościele, list apost. Maximum Mud z 1919, który zapoczątkował
nową erę misji kat. uniezależniając je od kolonializmu
i orientując na formowanie Kościołów tubylczych, oraz biblijna
enc. Spiritus Paraclitus z 1920.

B. wprowadził bullą Incrementum
z 1919 przywilej odprawiania 3 mszy w -> Dzień Zaduszny
w celu wypełnienia fundacji mszalnych (zaniedbanych
w ciągu wieków), a ponadto prefację za zmarłych.

 

A. Struker, Die Kundgebungen Papst B. XV zum Weltfrieden, Fr 1917;
J.B. Sägmüller, Papst, Völkerrecht und Völkerfriede, Rt 1924 (passim); Schmidlin PG III (passim); J. Wolf, Benedikt XV, Br 1936; M. di Pietro, B. XV. The Pope of Peace, Mi 1941 ; G. Migliori, Benedetto XV, Mi 1955; F. Hayward, Un pape méconnu, B. XV, P 1956; W.H. Peters, The Life of B. XV, Miw 1959; F. Egel-Janosi, Papst B. XV und die römische Frage während des ersten Weltkrieges, Pd 1962; B. XV, i cattolici e la prima guerra mondiale. Atti del Convegno di Studio Tenuto a Spoleto, 7-9 VII 1962, R 1963; W. Urban, Ostami etap dziejów Kościoła w Polsce przed nowym tysiącleciem (1815-1965), R 1966, 442-444, 453-458; G Schwaiger i in., Geschichte der Päpste im 20. Jahrhundert, Mn 1968; S. Marchese, La Francia ed il problema dei rapporti con la Santa Sede '1914-1924), Na 1969; Der Friedensappell Papst B. XV vom I Vitt 1917 und die Mittelmächte, Wie 1970; G. Osuchowski, B. XV a Polska, ChS 6(1974) z. 4, 94-101 ; B. Kawczyński, Encyklika B, XV „Humanl generis redemptionem" w świetle niektórych postulatów dzisiejszego kaznodziejstwa, w: Studia z historii kaznodziejstwa i homiletyki, Wwa 1975, I 284-293.

Podobne prace

Do góry