Ocena brak

BALSAMOWANIE ZWŁOK

Autor /Hipacy Dodano /31.05.2012

Zahamowanie rozkładu zwłok ludzi, a także zwierząt (np. krokodyle, koty) i ptaków (np. sępy), przez wstrzykiwanie do tętnic płynów konserwujących (np. formaliny ze spirytusem lub sublimatu). Sztuka b.z., stosowana w staroż. Egipcie od początków cywilizacji do ok. VI w., związana była ściśle z wiarą w życie pozagrobowe, uzależnione od przetrwania ciała po śmierci.

Wg mitologii egip. wynalazcą b.z. był Anubis, bóg rytów pogrzebowych, który po raz pierwszy zastosował je do ciała zabitego Ozyrysa; każdorazowe b.z. zmarłego było powtarzaniem czynności Anubisa, co podnosiło zmarłego do godności Ozyrysa. Herodot (II 86) i Diodor z Tarsu (I 91) wymieniają 3 rodzaje b.z. w Egipcie: uroczyste, mniej uroczyste i proste.

Podobny do b.z. zwyczaj wysuszania ciał zmarłych istniał u innych ludów staroż. ; stosowali je np. Guanczowie (pierwotni mieszkańcy Wysp Kanaryjskich) oraz dawni Peruwiańczycy, którzy w ten sposób zachowali ciała swych inkasów (-» Inkowie) w wielkiej świątyni Słońca. B.z. w Europie, stosowane od XVI w., nie miało charakteru religijnego.

 

P. Montet, La vie quotidienne en Egypte au temps des Ramses, P 1925 (Życie codzienne w Egipcie w epoce Ramessydów X1II-XII w.p.n.e., Wwa 1964, 259-268); H. Nelson, Certain Reliefs at Karnak, JNES 8(1949) 201-232, 310-345; F. Datimas, Sur trois représentations de Nout à Dendara, Annales du Service des Antiquités de l'Egypte 51 (1951) 373-400; S. Sauneron, Un résumé des fêtes d'Edfou se trouve dans Falrmon, Worship and Festivals in an Egyptian Temple, BJRL 37(1954) 165-203; F. Daumas, La civilisation de l'Egypte Pharaonique, P 1967, 343-349.

Podobne prace

Do góry