Ocena brak

BALICKI STEFAN

Autor /macio Dodano /10.02.2012

BALICKI STEFAN, pseud. Raptus, ur. 1899 w Czukwi pod
Samborem, zm. w marcu 1943 w Poznaniu, powieściopisarz
i nowelista. Po ukończeniu filologii pol. na uniw. w Poznaniu,
pracował tamże jako nauczyciel gimn., uczestnicząc czynnie
w życiu lit. miasta. Red. pisma „Nowe Wici" (1926), czł. grupy
lit. Loża, współtwórca kabaretu satyr. „Klub Szyderców"
(1932) i szopek satyr., współorganizator Czwartków Literackich.
Aresztowany przez gestapo, po ciężkim śledztwie zmarł
śmiercią samobójczą w Forcie V. Debiutem książkowym B.
była Dziewiąta fala (1930, wznów. 1948), jedna z pierwszych
powieści o pol. Wybrzeżu i życiu Kaszubów, gł. jednak temat
jego twórczości stanowiła, czerpana z pracy pedagoga, psychol.
penetracja życia wewn. dziecka, jego rozczarowań i dramatów
w zetknięciu ze światem dorosłych, a także - ogólniej -
problem samotności człowieka i próby jej przezwyciężenia.
Wczesnym opowiadaniom B. patronował J. Kaden-Bandrowski,
autor przedmowy do tomu Chłopcy (1933, wznów. 1957).
Temat wychowawczy podjął też pisarz w powieści Czerw
(1936, wznów. 1957) i zbiorze opowiadań Ludzie na zakręcie
(1937); w ostatniej powieści, Dom wróżki („Dzień. Pozn." 1939,
wyd. os. pośm. 1961), dał plastyczny, lekko groteskowy obraz
szarzyzny prowincjonalnego miasteczka, dziwactw, tęsknot
i nie spełnionych pragnień jego mieszkańców.


Manekin i tancerka, wybór nowel, posłowie J.J. Lipski, W. 1962.
S. DĄBROWSKI Z badań nad biografią i twórczością S.B., Spraw.
Opol. TPN S.B, nr 5/6 (1967/68). Krystyna Sroczyńs a

Podobne prace

Do góry