Ocena brak

BALEY STEFAN

Autor /Hipacy Dodano /31.05.2012

ur. 4 II 1885 w Borkach Wielkich k. Tarnopola, zm. 13 IX 1952 w Warszawie, Psycholog. Studiował literaturę pol. i filozofię we Lwowie, psychologię w Berlinie i Paryżu oraz medycynę we Lwowie; 1928-52 był prof. UW, zał. i kierownikiem katedry psychologii wychowawczej, od 1936 dyr. Instytutu Pedagog. ZNP.

W zakresie psychologii rozwojowej, wychowawczej i społ. rozwinął badania nad dzieckiem i młodzieżą szkolną; studia psychologii upraktycznił dzięki współpracy ze szkołą i przez tworzenie poradni psychologicznych.

Zapoczątkował pracę nauk. w duchu freudowskiej psychoanalizy (Osobowość twórcza Żeromskiego, Wwa 1936) oraz biologizmu niem. (Psychologia wieku dojrzewania, Wwa 1930; Zarys psychologii w związku z rozwojem psychiki dziecka, Wwa 1935), przeszedł na pozycję dialektycznego materializmu (Psychologiczna problematyka wieku dojrzewania, Wwa 1950);

zmiana poglądów nastąpiła dzięki zbliżeniu do orientacji socjol., uwzględniającej wpływ środowiska na kształtowanie się osobowości (Psychologia wychowawcza w zarysie, Wwa 1938, 19582); jego Wprowadzenie do psychologii społecznej (Wwa 1953) jest jedną z pierwszych prac pol. w tej dziedzinie. Erudycja prowadziła B. do eklektyzmu tolerującego różne stanowiska badawcze i szukanie własnych rozwiązań.

Mimo że B. pomijał milczeniem problematykę religijności dzieci i młodzieży oraz wpływ religii i Kościoła na wychowanie, jego poglądy oparte na bezstronnej informacji nie sprzeciwiały się psychologii wychowania religijnego. Znaczną rolę odegrało tu przejęcie przez B. kultury mor. katolicyzmu pol.; wyraziło się to m.in. w opracowaniu zagadnień praktycznej samowiedzy (Drogi samopoznania, Kr 1946).

 

M. Ziemnowicz, Stefan B. na tle współczesnej epoki, RH 4 (1954) z. 3, 141-167; M. Zebrowska, Profesor Stefan B., pedagog, naukowiec, człowiek, PsW 11 (1968) 299-317.

Podobne prace

Do góry