Ocena brak

Bajka w oświeceniu - I. Krasicki, S. Trembecki

Autor /Odillo Dodano /04.06.2013

Bajka przez swą charakterystyczną budowę świetnie nadawała się do realizacji celów dydaktycznych, toteż w racjonalistycznie i dydaktycznie nastawionej literaturze oświeceniowej zdobyła sobie bardzo poczesne miejsce.

Pierwsze polskie bajki wyszły spod pióra Biernata z Lublina (1465— —1529), który parafrazował utwory starożytne (Żywot Ezopa Fryga, mędrca obyczajnego, z przypowieściami jego, 1522). Potem utwory zbliżone do bajek piśaliPM. Rej (zob. s. 72) — Zwierzyniec (1562) i W. Potocki (zob. s. 120) — Ogród fraszek. W oświeceniu najwybitniejszymi bajkopisarzami byli i Ignacy K r a sic k i (zob. s. 149) i Stanisław T r e m b e c k i. Bajki Krasickiego zostały zebrane w dwóch tomach; pierwszy nosił tytuł Bajki i przypowieści (1779), drugi pt. Bajki nowe ukazał się już po śmierci poety w r. 1803.

Stanisław Trembecki (ok. 1739—1812) należy do najbardziej błyskor tliwych, ciekawych i najstaranniej wykształconych poetów oświeceniowego klasycyzmu. Szczycił się długoletnią przyjaźnią samego Stanisława Augusta t po trzecim rozbiorze udał się wraz z nim do Petersburga. Ostatnie lata spędził w majątku Potockich na Ukrainie, gdzie stworzył jeden z najlepszych polskich poematów opisowych pt. Sofiówka:(1806); jest także autorem innych poematów tego typu — Powązki (1776) i Polanka (1778). Bajek napisał bardzo niewiele, ale pod względem kunsztu artystycznego są to utwory wybitne. Ich treść opiera się przeważnie na pomysłach z bajek Jeana de La Fontaine’a (1621—1695), przedstawiciela klasycyzmu francuskiego, wybitnego bajkopisarza. Pierwszy zbiór jego bajek ukazał się w roku 1668, drugi w roku 1679. Twórczość La Fontaińe’a była kopalnią pomysłów dla bajkopisarzy następnych pokoleń — Mickiewicza, Lemańskiego, Hertza i in.

Podobne prace

Do góry