Ocena brak

Badanie ultrasonograficzne

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Chronologicznie, badanie ultrasonograficzne stawu biodrowego jest ostatnim wprowadzonym do diagnostyki. Zrewolucjonizowało ono dotychczasowe możliwości badania tego stawu, zwłaszcza w najmłodszej grupie dzieci - u noworodków. Choć występują pewne różnice zdań co do sposobu użycia ultrasonografii w diagnostyce rozwojowej dysplazji stawu biodrowego, badanie to stosuje się rutynowo w badaniach przesiewowych. Jest ono „trzecim okiem” lekarza w ambulatorium. Najistotniejszą cechą różniącą ultrasonografię od badania radiologicznego jest możliwość uwidocznienia struktur chrzęstnych stawu: głowy, szyjki i krętarza większego k. udowej oraz elementów chrzęstnych tworzących część stropu panewki. Jako pierwszy ultrasonografię zastosował w diagnostyce stawu biodrowego Graf. Autor ten na podstawie badań morfologicznych przypisał poszczególnym echom na ekranie ultrasonografu ich znaczenie anatomiczne w stawie biodrowym. Grafopracował klasyfikację łączącą elementy oceny ilościowej i jakościowej. Ultrasonografia umożliwiła wykonywanie testów dynamicznej oceny zwartości stawu biodrowego, a więc uwidacznianie nawet najbardziej subtelnych objawów niestabilności stawu biodrowego.

Następne badania przeprowadza się w odstępach 6-8 tygodni do czasu normalizacji się obrazu ultrasonograficznego stawów biodrowych. W regionach, w których wskaźnik późnych rozpoznań nie przekracza 2%, zaleca się powszechne badania kliniczne noworodków na oddziale po porodzie oraz określenie występowania czynników ryzyka dysplazji stawów biodrowych. Dzieci z dodatnimi objawami niestabilności stawów biodrowych Ortolaniego lub Barlowa oraz te, u których stwierdzono występowanie czynników ryzyka, należy zbadać również ultrasonograficzne, celem określenia konieczności ewentualnego leczenia. Pozostałe, bez czynników ryzyka, z prawidłowym obrazem klinicznym, powinny być badane ultraso-nograficznie pomiędzy 10. a 14. tygodniem życia, to jest w wieku, w którym większość stawów biodrowych uzyska w wyniku naturalnej historii rozwoju kostnienia prawidłowy obraz ultrasonograficz-ny. Gdyby wówczas z użyciem badania ultrasonograficznego stwierdzono cechy dysplazji w obrazie ultrasonograficznym, można wdrożyć leczenie, którego wyniki nie będą różniły się od tego, rozpoczętego we wcześniejszym wieku. Zaletą programu ograniczonego jest to, że opiera się on na rzeczywistej naturalnej historii rozwoju stawów biodrowych u dzieci, nie wywołuje u rodziców poczucia epidemii dysplazji stawów biodrowych, zmniejsza liczbę zbędnych badań ultrasonograficznych o blisko 2/3, zmniejsza tym samym koszty, a zachowując swoją powszechność, z założenia gwarantuje szczelność systemu (Czubak). Trwałość szczelności programu zależy od: lekarzy pediatrów, ortopedów oraz od rodziców lub innych opiekunów. Pełne zrozumienie programu przez wszystkie strony stwarza szansę na powodzenie założeń systemu badań przesiewowych.

Innym zastosowaniem ultrasonografii w obrazowaniu stawu biodrowego jest możliwość pomiaru kąta antetorsji szyjki k. udowej. Głowica w czasie badania znajduje się ponad przednią powierzchnią szyjki k. udowej. W prosty sposób można zmierzyć kąt rotacji wewnętrznej w stawie biodrowym, gdy przedni kontur szyjki k. udowej na ekranie ultrasonografu ustawiony jest poziomo. Właściwe poziome ustawienie głowicy kontroluje przytwierdzona do niej poziomnica. Wartość kąta rotacji wewnętrznej uda w tym ustawieniu równa się kątowi antetorsji szyjki k. udowej. Pomiar ten jest łatwy do wykonania w ambulatorium, jednakże przed planowanym leczeniem operacyjnym należy wykonać również pomiary radiologiczne.


Podobne prace

Do góry