Ocena brak

Badanie ruchowych sprawności mięsni

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

Na przykład: a) ograniczenie ruchu w stawie (patologiczne zmiany śródstawowe lub okołostawowe);

b) skrócenie antagonistów (przykurcz); c) ból pojawiający się podczas wykonywania ruchu i hamujący go; d) patologiczne zmiany w napięciu mięśniowym (spastyczność, hipotonia).

Trzecim warunkiem jest zorientowanie się, czy obserwowany ruch jest rzeczywiście skutkiem działania badanego mięśnia, czy też innego synergistycz-nego. Jest to zjawisko tzw. substytucji świadomej lub podświadomej dla chorego. Nie mogąc wykonać danego ruchu, chory mistyfikuje go świadomie lub podświadomie. Przyswaja sobie w tym celu różne triki.

Oto przykłady:

•    Chory ma przecięte ścięgna prostowników III palca ręki i nie ma przez to czynnego ruchu prostowania palca. Na wezwanie, aby wyprostował palec IH, przyciska do niego sąsiednie palce II i IV i prostuje go nimi. Trik nie udaje się, gdy poleci mu się rozstawić palce i powtórzyć ruch.

•    Chory z porażonym m. czworogłowym uda siedzi na krześle ze zwisającą golenią. Na wezwanie, aby wyprostował kolano, cofa tułowiem udo, przez co goleń opierając się o brzeg krzesła unosi się ku górze. Ruch ten imituje wyprost kolana. Ten sam chory, leżąc na boku, prostuje zgięte kolano działaniem m. gluteus maximus, który pociąga udo ku tyłowi. Inny trik, którym chory naśladuje prostowanie kolana, polega na takim ułożeniu się na boku, aby zgięta goleń opadła sama swą masą do wyprostu.

Stwierdzenie faktu działania określonego mięśnia nie wystarczy klinicyście. Chce on jeszcze znać siłę działania, którą można określić dynamometrem lub ergometrem. Wymaga to specjalnych przyrządów oraz dużej umiejętności w posługiwaniu się nimi.

W 1912 r. Lovett zastosował swój sposób klinicznego określenia siły mięśni, tzw. testowanie. Metodę tęLovett i wsp. opracowali szczegółowiej podczas epidemii poliomyelitis. Badania podjęli i inni, wśród nichKendallowie, którzy wprowadzili do testu procentową ocenę siły mięśni.

Metoda ta, zaaprobowana w 1946 r. przez Narodową Fundację Walki z Poliomyelitis w Stanach Zjednoczonych Ameryki (National Foundation for In-fantile Paralysis) jest obecnie najbardziej rozpowszechniona w świecie.

Zarzuca się jej subiektywizm, który cechuje każde badanie kliniczne. W rzeczywistości główne źródło w rozbieżności ocen leży nie tyle w metodzie, ile w umiejętności poprawnego posługiwania się tą techniką badania. Wyniki badań dokonywanych przez osoby doświadczone niewiele się zazwyczaj różnią.

Metoda testowania daje tylko wyobrażenie o sile mięśnia podczas jednorazowego skurczu, nie orientuje natomiast w wydolności jego pracy. Ma tę zaletę, że jest względnie mało czasochłonna w porównaniu z badaniem przyrządowym i daje klinicyście wystarczająco jasny obraz bilansu mięśniowego osoby badanej.

 

Podobne prace

Do góry