Ocena brak

BADANIE RADIOLOGICZNE GÓRNEGO ODCINKA PRZEWODU POKARMOWEGO

Autor /marfi Dodano /11.12.2012

W celu uwidocznienia górnego odcinka przewodu pokarmowego tj. przełyku, żołądka i dwu­nastnicy podaje się doustnie środek cieniujący zwany barytem (siarczan baru), który pochłania promieniowanie rentgenowskie. Preparat ten wnika pomiędzy fałdy śluzówki przewodu pokar­mowego. Obracając chorego w pozycji stojącej lub leżącej (zależnie od fazy badania radiologi­cznego) uzyskuje się dobre pokrycie całej błony śluzowej żołądka i dobór najlepszych projekcji. Następnie, po przepuszczeniu wiązki promieniowania rentgenowskiego przez ciało badanego, wykonuje się dokumentację zdjęciową. Uzyskany obraz jest „odlewem" kształtu zakontra-stowanego przewodu pokarmowego. Badanie przełyku, żołądka i dwunastnicy przeprowadza się jednocześnie.
Bardzo często, oprócz wykonywania dokumentacji badania w postaci serii zdjęć rentgeno­wskich, przeprowadza się także radioskopię. Dzięki stosowanej aparaturze możliwa jest zamia­na obrazu radiologicznego na sygnał wizyjny (stąd nazwa radioskopia), który jest rejestrowany na ekranie monitora. Daje to możliwość oceny zmian obrazu radiologicznego badanych struktur przewodu pokarmowego w czasie.
CZEMU SŁUŻY BADANIE?
Badanie służy uwidocznieniu na serii zdjęć radiologicznych zmian zarysów (ubytki i naddatki cieniowe) oraz sztywność ścian. Badanie może być wspomagane badaniem radioskopowym -nie tylko w celu doboru optymalnej projekcji, ale również diagnostyki zaburzeń czynnościo­wych przewodu pokarmowego. W badaniu żołądka wyróżnia się: metodę jednokontrastową polegającą na podaniu małej ilości środka cieniującego w celu uwidocznienia fałdów błony śluzowej; metoda dwukontrastowa, gdy oprócz kontrastu podaje się do żołądka powietrze, jest stosowana w celu uwidocznienia szczegółów powierzchni błony śluzowej i najmniejszych jej elementów - pól żołądkowych, a dopiero na drugim miejscu zwraca się uwagę na światło i zarys ścian żołądka. Wymienionych metod nie można stosować jednocześnie z dobrym skutkiem, ponieważ każda z nich wymaga innej gęstości barytu. Badanie dwukontrastowe żołądka wykazuje największą wykrywalność owrzodzeń w jego obrębie, zbliżoną do skuteczności metod endoskopowych (wziernikowania). Należy jednak zdawać sobie sprawę, że w przypadku badań radiologicznych nie ma możliwości rozpoznania płaskich zmian śluzówki widocznych endoskopowo, uniknięcia występowania wieloznaczności obrazu radiologicznego i ustalenia rozpoznania histopatologicznego. Badanie radioskopowe przewyższa jednak endoskopię przy ocenie czynności przełyku i dalszego odcinka przewodu pokarmowego. Na ogół też przepuklinę rozworu przełykowego rozpoznaje się łatwiej i pewniej radiologicznie aniżeli endoskopowe Badanie kontrastowe górnego odcinka przewodu pokarmowego można prowadzić dalej, obser­wując stopniowe wypełnianie się jelita cienkiego a potem jelita grubego. Badanie to nazywa się pasażem.
WSKAZANIA DO WYKONYWANIA BADANIA
■ Objawy kliniczne patologii górnego odcinka przewodu pokarmowego, gdy nie ma możliwo­ści wykonania badania endoskopowego lub są do niego przeciwwskazania.
■ Wątpliwości diagnostyczne w badaniu endoskopowym górnego odcinka przewodu pokar­mowego lub gdy badanie radiologiczne ma być uzupełnieniem badania endoskopowego, np. przy podejrzeniu przepukliny rozworu przełykowego, ocenie fali perystaltycznej (ruchów ściany przewodu pokarmowego).
■ Podejrzenie chorób jelita cienkiego.
Nie ma bezwzględnej konieczności wykonywania wcześniej innych badań. Dzień przed badaniem chory nie może jeść kolacji; na badanie zgłasza się na czczo. Gdy badanie jest wykonywane po południu, pacjent może zjeść lekką kolację i od rana pozostaje na czczo, aż do badania. W dniu badania pacjent nie powinien palić papierosów.

Podobne prace

Do góry