Ocena brak

AUGUSTYN, Aurelius Augustinus Św. bp. - ŻYCIE

Autor /Hegezyp Dodano /30.05.2012

A. był synem obywatela rzym. Patriciusa, poganina, i chrześcijanki -> Moniki (ogłoszonej później świętą).

Zgodnie z przyjętym wówczas w Kościele zwyczajem nie udzielono mu chrztu w wieku dziecięcym, choć zaliczono do katechumenów; do szkoły elementarnej uczęszczał w rodzinnej miejscowości, po czym uczył się w Madaurze, gdzie rozpoczął również studia wyższe, ukończone (po rocznej przerwie) 372 w Kartaginie. W okresie studiów związał się z kobietą; miał z nią syna Adeodata.

Lektura dialogu Cycerona Hortensjusz wzbudziła w A. pragnienie poszukiwania prawdy i mądrości. Wykształcony na klasycznych wzorach łac. (z myślą gr. zapoznawał się za pośrednictwem przekładów łac), rozczarował się do Biblii (zwł. ST), rażącej go niedoskonałą, z punktu widzenia kryteriów klasycznych, formą i treścią, pojmowaną dosłownie; stał się wkrótce (373) zwolennikiem - manicheizmu, gdyż katolicyzm wydał mu się religią niegodną człowieka wykształconego;

po studiach — skróconych z uwagi na konieczność zarobkowania — obrał zawód nauczyciela i 374 założył w Tagaście szkołę retoryki, a pod koniec 375 objął w Kartaginie miejską katedrę retoryki; 383 przeniósł się do Rzymu, skąd, z uwagi na zbyt niskie wynagrodzenie, udał się (za protekcją manichejczyków) do Mediolanu, ówczesnej rezydencji cesarza, gdzie otrzymał katedrę retoryki.

Rozbieżność między nauką manichejczyków a praktyką ich życia oraz ograniczona wiedza przywódców sekty zadecydowały o stopniowym oddalaniu się A. od manicheizmu i skłanianiu się do —> sceptycyzmu; w środowisku mediolańskim zerwał ze sceptycyzmem i zwrócił się ku —> neo-platonizmowi.

Lektura pism Plotyna i Porfiriusza (wg przekładu łac. Mariusza Wiktoryna), wpływ bpa — Ambrożego (I) i osobiste przemyślenia doprowadziły do przełomu w życiu A. i zadecydowały o kierunku jego rozwoju umysłowego i duchowego;

rozstał się z nielegalną żoną, porzucił zawód retora i w towarzystwie matki, syna, kilku uczniów i przyjaciół (rodzaj wspólnoty) zamieszkał w Cassiciacum k. Mediolanu, gdzie przez kilka miesięcy oddawał się modlitwie i studiom, prowadził filoz.-rel. dysputy o Bogu, duszy ludzkiej, prawdzie, szczęściu, genezie zła; 25 IV 387, w dzień Zmartwychwstania, wraz z Adeodatem przyjął chrzest z rąk Ambrożego.

Po śmierci matki (jesienią 387) przebywał kilka miesięcy w Rzymie, a 388 powrócił do Tagasty i — nawiązując do zwyczaju sprzed swego nawrócenia — skupiwszy wokół siebie przyjaciół, stworzył rodzaj wspólnoty dla świeckich celem prowadzenia doskonalszego życia rel.;

wybrany przez lud Hippo Regius na kapłana, do pomocy bpowi Waleriuszowi, 391 przyjął święcenia kapł.; 396 został (po zatwierdzeniu przez bpa kartagińskiego Aureliusza) bpem koadiutorem w Hippo Regius, drugim co do wielkości (po Kartaginie) mieście ówczesnej prowincji rzym. Afryki, a po śmierci Waleriusza — jego następcą na stolicy biskupiej ;

dom biskupi uczynił, jakby klasztorem, gdzie wraz ze swymi prezbiterami i diakonami prowadził życie wspólne, którego ideałem było apostolstwo; 426 większość obowiązków duch. zlecił wyznaczonemu przez siebie następcy, prezbiterowi He-rakliuszowi, aby poświęcić więcej czasu pracy pisarskiej.

Dzięki osobistym zaletom i szerokiej działalności A. cieszył się w Kościele afryk., a także poza nim, wielkim autorytetem; odbywał liczne podróże (np. 418 do Cezarei Mauretańskiej, dwukrotnie do Kartaginy) i wygłaszał kazania, uczestniczył w synodach (np. 416 w Kartaginie, 417 w Milewe, 418 w Kartaginie), rokowaniach, dysputach i konferencjach; prowadził obfitą korespondencję z papieżami, cesarzami i wieloma innymi wybitnymi osobistościami (m.in. z Hieronimem) ;

spory z pela-gianami (-> pelagianizm) przyniosły mu rozgłos na Wschodzie; walczył nadto z manicheizmem, —> arianizmem i —> donatyz-mem; ces. Walentynian III zaprosił go na Sobór Efes. (431); A. zmarł w czasie oblężenia Hippo Regius przez Wandalów święto 28 VIII.

Podobne prace

Do góry