Ocena brak

Ariranie

Autor /Danysz Dodano /31.01.2012

Ariranie, czyli wydry wielkie, są największymi wydrami na świecie. Są też najrzadsze i najmniej typowe. Występują na dużym obszarze w Ameryce Południowej, jednak ich liczebność zmniejsza się w zastraszającym tempie.
Jak wszystkie wydry, arirania jest bardzo dob­rym pływakiem, doskonale czującym się w wodzie. Jednak w przeciwieństwie do wielu swych krewniaków na lądzie jest dość niezdarna i szoruje brzuchem po ziemi, podobnie jak foka. Także w wodzie przypomina ona fokę, kiedy w pionowej pozycji „staje" na środku rzeki i wyda­je z siebie podobny do szczekania odgłos.
Płaska, szeroka głowa i małe zaokrąglone mał­żowiny uszne umieszczone daleko z tyłu upodab­niają wydrę wielką do jej mniejszego kuzyna -wydry europejskiej. Krótka sierść na grzbiecie jest aksamitnie brunatna, gdy jest sucha, i staje się czekoladowobrązowa, gdy jest mokra. Wargi, podbródek, gardło i pierś mają zwykle barwę kremową. Te okolice często zlewają się w jedną plamę i wy­glądają jak duży śliniak. Krótkie, masywne koń­czyny są wyposażone w błony pławne i ostre pazu­ry, a mocny ogon jest spłaszczony pionowo i jest najszerszy w swojej środkowej części. Ogon z obu stron ma dość ostre krawędzie i służy jako element napędowy w czasie pływania, podczas gdy łapy spełniają funkcję steru. Kiedy wydra płynie z prą­dem lub kiedy chce zatrzymać się w miejscu, używa swoich czterech łap jako wioseł.

Rzeczne środowisko
Arirania, tak jak wszystkie gatunki wydr, preferu­je środowiska wodne i zwykle występuje nad tro­pikalnymi rzekami i lagunami basenu Amazonki w Ameryce Południowej, a także nad rzekami w Wenezueli, Gujanie i Urugwaju - szczególnie tymi, które płyną spokojnym nurtem wzdłuż leś­nych terenów nizinnych. Woli łagodne brzegi, za­pewniające jej dobrą osłonę.
Aktywne życie towarzyskie
Będąc ssakami aktywnymi tylko w ciągu dnia, wydry wielkie są niezmiernie towarzyskie i pra­wie zawsze występują w grupach - czasami liczą­cych nawet 20 osobników. Zazwyczaj są to jednak stada liczące około 8 sztuk. Tworzące parę osobni­ki dorosłe przebywają razem ze swym potomstwem z danego roku i prawdopodobnie także z młodymi z poprzedniego miotu. Grupa zajmuje terytorium, które ma średnio 12 km długości i szerokości, włącznie z obszarem lądu po obu stronach rzeki.
Ariranie spędzają dużo czasu na lądzie. Wzdłuż ich rzecznego terytorium para lub grupa rodzinna oczyszcza z roślinności fragmenty brzegu o po­wierzchni około 50 m2, w celu utworzenia miejsc służących do odpoczynku i pielęgnacji sierści. Miejsca te mają półkolisty kształt i są rozmiesz­czone w równych odstępach wzdłuż rzeki. Wydra oznacza je mieszaniną moczu i kału, które wdeptu­je w ziemię przednimi łapami. Ariranie posiadają silnie rozwinięte gruczoły analne, których wydzie­lina (prawdopodobnie także służąca do oznacza­nia terytorium) ma bardzo silny zapach.
W takich oczyszczonych z roślinności miejscach są często kopane nory. Składają się one z pod­ziemnej komory, szerokiej na dwa metry i połą­czonej z powierzchnią korytarzami.
Głównym pokarmem wydr są ryby, jednakże jedzą one także mięczaki i skorupiaki. Ważnym uzupełnieniem diety są ptaki i ich jaja, a także ssaki, które pojawią się na szlaku łowieckich wędrówek ariranii. Duże rozmiary ciała, mocne, ostre zęby i silne łapy opatrzone pazurami sprawiają, że wydry wielkie odważnie atakują, bronią się i są przygo­towane do konfrontacji nawet z dość dużymi zwie­rzętami. Chwytają zdobycz zębami, ścigając ją zwykle pod wodę.
Wydry wielkie wydają się polować głównie na ryby powoli pływające w pobliżu dna, jednak w porze deszczowej, kiedy rzeki występują z brze­gów, często gonią za rybami odbywającymi tarło na zalanych terenach. Wydry polują w stałych gru­pach i przed udaniem się w nowe miejsce, czeka­ją, aż wszystkie osobniki zakończą zjadanie zdo­byczy. Małe ryby są zjadane w rzece - wydra trzyma w przednich łapach rybę, a tylnymi wyma­chuje w wodzie; duże ryby są wynoszone na brzeg i dopiero tam pożerane.

Tajemnica rozrodu
Pomimo swego dużego zasięgu występowania, wydra wielka nie była obiektem licznych badań. Częściowo było to spowodowane tym, że - cho­ciaż jest ona dosyć ciekawska - na widok człowieka natychmiast nurkuje pod wodę i znika z pola widze­nia. W rezultacie wiedza o jej zwyczajach rozrod­czych jest bardzo skąpa.
Sądzi się, że ariranie są monogamiczne, a do ko­jarzenia się dochodzi pomiędzy dorosłymi samca­mi i samicami w obrębie grupy rodzinnej. Młode rodzą się w okresie od końca sierpnia do początków października, kiedy zaczyna się pora sucha, po okresie ciąży, która trwa 65-70 dni. (Niektórzy badacze uważają, że rozmnażanie się tych wydr nie jest związane z jakąś określoną porą i może odbywać się przez cały rok.) Poród ma miejsce w norze, a wielkość miotu wynosi od jednego do pięciu młodych - najczęściej rodzą się dwie małe wydry. W momencie urodzin ich masa wynosi 200 gramów, pokarm stały zaczynają przyjmować w wieku trzech, czterech miesięcy. Podczas wycho­wywania młodych cała grupa przebywa razem w swoim rewirze blisko nory. Potomstwo przeby­wa w grupie przynajmniej do ukończenia roku ży­cia, czasami dłużej.

Wydry w zagrożeniu
Jeszcze na początku wieku ariranie występowały na obszarze od Kolumbii i Gujany, po Argentynę na południu i na zachód po podnóże Andów. Po po­ważnym spadku liczebności, jaki nastąpił na więk­szości obszaru występowania, gatunek ten obec­nie żyje w małych, rozproszonych populacjach. Głównym powodem zmniejszenia się liczebności ariranii były polowania w celu pozyskania futer, które osiągały bardzo wysoką cenę - nawet 1700 dolarów amerykańskich za sztukę. Obecnie wydry wielkie są uważane za gatunek zagrożony wyginię­ciem i na większości obszaru występowania pod­legają ochronie. Niestety, nadal słyszy się o przy­padkach kłusownictwa, z którym ciężko walczyć, gdyż wydry wielkie poruszają się po dużym obsza­rze i trudno jest je upilnować.

■ Wszystkie wydry należą do tej samej rodziny co łasice, skunksy i borsuki. Mają one dobrze rozwinięte gruczoły analne, które wydzielają tłustą, czasami cuchnącą substancję.
■ W niektórych rejonach Ameryki Połud­niowej ariranie są nazywane lobo de rio -wilk rzeczny. Są także zwane wydrami bra­zylijskimi, co jest dosłownym tłumaczeniem ich nazwy łacińskiej.

Arirania (wydra wielka) (Pteronura brasiliensis) należy do rzędu Carnivora
i rodziny Mustelidae.
Długość głowy z tułowiem: 96-123 cm
Długość ogona: 45-65 cm
Masa: samce 26-34 kg; samice 22-26 kg

Do góry