Ocena brak

ALEKSY, Siergij Władimirowicz Simanski

Autor /Nosislaw Dodano /21.05.2012

ur. 27 X 1877 w Moskwie, zm. 17 IV 1970 tamże, Patriarcha Moskwy i całej Rusi. Studiował prawo 1896-99 w uniw. moskiewskim, teologię 1900-04 w Akademii Duch. w Moskwie, po czym wykładał tamże teologię i prawo kan.; 1913 został bpem tichwińskim, 1921 przeniesiony do Petersburga z tytułem wik. bpa Jamburga; 1923 w wyniku wewn.kośc. podziałów przebywał w Semipała-tyńsku;

po powrocie 1926 mianowany w Nowogrodzie abpem chutyńskim oraz członkiem Synodu, a 1932 metropolitą Leningradu; podczas inwazji hitlerowskiej (1941-43) brał czynny udział w obronie miasta.

Wybrany 1945 patriarchą, zwołał 1948 do Moskwy konferencję władz i przedstawicieli autokefalicznych kościołów prawosławnych z okazji 500-nej rocznicy powstania autokefalii ros. Kościoła prawosł.; w odpowiedzi na petycję synodów 1946 we Lwowie oraz 1949 w Użgorodzie, zwołanych przez „grupy inicjatywne", zniósł unię -* brzeską, podpisując dekret zjednoczenia unitów z prawosławiem.

Mimo że na konferencji 1948 zajął neg. postawę wobec Kościoła kat. i -> Ekumenicznej Rady Kościołów, wprowadził do niej 1961 (New Delhi) ros. Kościół prawosł.; zapoczątkował kontakty ekum. z Kościołem kat. oraz z dawnymi niechalcedońskimi Kościołami Wschodu ; życzliwie przyjął enc. Pacem in terris Jana XXIII oraz wysłał na Sobór Wat. II obserwatorów reprezentujących ros. Kościół prawosł.;

1969 zezwolił katolikom na przyjmowanie sakramentów w Kościele prawosławnym. Paweł VI, uznając wkład A. w dzieło ekum., ofiarował mu pierścień pasterski swego poprzednika; w pogrzebie A. wziął udział przedstawiciel papieża kard. Jan Willebrands.

A. przyczynił się do wewn. odnowy Kościoła ros., odbudowy cerkwi, reorganizacji akademii duch., wychowania przyszłych kapłanów i profesorów, akomodacji liturg. (zezwolił na używanie języka tatarskiego w parafiach tatarskich i języków nar. w parafiach prawosł. Europy zach. podlegających jego jurysdykcji), wydania ksiąg kośc.-liturg. (2 wyd. Biblii i oddzielnie NT) oraz publikacji teol.-pastoralnych („Żurnał Moskowskoj Patriarchu", „Wiestnik Russkogo Zapadno-Jewropiejskogo Ekzar-chata" i serie prac zbiorowych Bogosłowskije trudy). Wyrazem duszpast. działalności A. jest 4-tomowy zbiór kazań, pouczeń i listów pasterskich.

Dążył do wewn. zjednoczenia prawosławia; wskutek jego starań pewna liczba parafii emigracyjnych w Europie zach. i Ameryce poddała się pod jurysdykcję patriarchatu moskiewskiego; znormalizował stosunki z Kościołem prawosł. w Polsce i Finlandii;

wbrew opozycji patriarchy Konstantynopola, w ostatnich dniach przed śmiercią, ustanowił dekretem (tomosem) z 10 IV 1970 autokefaliczny Kościół prawosł. w Ameryce (-> Ameryka Pn. III) oraz autonomiczny Kościół prawosł. w Japonii.

 

K. Rose, Drei Patriarchen von Moskau und ganz Russland (Tychon, Sergius, A.), B 1951; H. Schaeder, Patriarch A. zwischen Orient und Ökumene, ÖR 10 (1961) 164-182; J. Wendland, Wesen und Wirken des Hochheiligen Patriarchen A. von Moskau und ganz Russland in Jahrzehnt 1950-60, B 1961 ; B.D. Dupuy, Le patriarche A. Témoin d'un siècle de la vie del'Eglise en Russie, VUC 23(1970) 33-35; Swiatlejszy Patriarch Moskowskij i wsiej Rossii A., ŻMP (1970) z. 6, 59-63.

Podobne prace

Do góry