Ocena brak

Alegoria

Autor /Atomek Dodano /03.05.2013

Egzegeza alegoryczna, metoda interpretacji polegająca na doszukiwaniu się pod dosłownym znaczeniem tekstu drugiego znaczenia, które nie jest podane bezpośrednio, ale tłumaczy prawdy z zakresu moralności albo filozofii i często jest ważniejsze od pierwszego, a nawet czasem je przekreśla.

Stosowanie alegorii poświadczone jest w Egipcie od II tysiąclecia p.n.e. w Księdze umarłych, ale klasyczną formę uzyskała ona w świecie greckim z chwilą, gdy niektórzy z filozofów podjęli krytykę postaci i wątków mitologii. Alegoria miała usprawiedliwić antropomorfizm i przeważnie niezbyt budujące przygody przypisywane bogom. Podejmuje ona reinterpretację mitów w ten sposób, aby z nich wydobyć sens moralny albo metafizyczny. Tradycja egzegezy alegorycznej, najpierw stosowanej do dzieł Homera, rozwinęła się około V wieku p.n.e. Przyswoił ją sobie judaizm hellenistyczny, stosując jej metody w badaniach nad Biblią i usiłując w ten sposób wytłumaczyć bądź kłopotliwe epizody historii świętej, bądź też - i to przede wszytkim — dziwactwa prawa rytualnego.

Charakterystyczny dla alegorii judeoaleksan-dryjskiej jest List t> Arysteasza, a zwłaszcza dzieła D Filona., Chrystianizm już w osobie świętego Pawła poszedł tą samą drogą. Jeśli chodzi o Żydów, egzegeza alegoryczna jedynie wzmacniała sens literalny i uzasadniała obserwowanie prawa, czyniąc je zrozumiałym. U chrześcijan, przeciwnie, zmierzała ona do zwalczania wąskich reguł, przeciwstawiając ducha, który jeden ma znaczenie, literze, która sama w sobie nic nie znaczy (List Pseudo-Barnaby).

Alegoria wspaniale rozwinęła się w starożytnym Kościele, zwłaszcza wśród myślicieli aleksandryjskich, bezpośrednio czerpiących z Filona (Klemens, Orygenes). Najczęściej łączy się z t> typologią, którą w Starym Testamencie znajduje prefigurację rzeczywistości chrześcijańskiej.

Podobne prace

Do góry