Ocena brak

Afrykańskie klasztory - reguła Augustyna

Autor /LucjaG Dodano /18.04.2013

Rozwój i wysoką rangę zdobył ascetyzm w Afryce północnej już w III wieku. Biskup kartagiński Cyprian opiekował się nim w szczególniejszy sposób. Ok. 400 r. istniało kilka klasztorów w samej Kartaginie,lecz odbiegały one od koncepcji życia mniszego u świętego Augustyna, biskupa pobliskiej Hippony, którywycisnął w tym czasie swoje znamię na monastycyzmie afrykańskim.

Augustyn posiadał doświadczenie w życiu monastycznym, bo kierował dwoma klasztorami, które założyłw Hipponie. Na piśmie dał im ok. 400 r. wskazania, zwane po łacinie Praeceptum, co do porządkużycia klasztornego. Swoje poglądy na życie monastyczne wyłożył także w Listach do mniszek w HippoRegius.

Reguła augustiańska wnosiła do monastycyzmu nowe elementy:

1. życie wspólne, tę największą możliwośćrealizowania miłości Boga i bliźniego opierała na fundamencie chrześcijańskiej przyjaźni,

2. zalecałaprowadzenie życia wspólnego w atmosferze szerokiego zaufania wzajemnego do siebie i przełożonego,

3. lekturze, a w szerszym znaczeniu studium duchowemu, wyznaczała wysoką pozycję, dzięki którejaugustiańskie klasztory były otwarte na wszystkie religijne pytania i teologiczne zagadnienia,

4.klasztorom, w których przebywali duchowni, dała orientację duszpasterską, przez co augustiański monastycyzmstał się wyraźnie apostolski i związany z Kościołem.

Stosowano tę regułę w klasztorach afrykańskich, które zakładali przyjaciele i uczniowie Augustyna. Wedługjego biografa, Possidiusza, dziesięciu ludzi znanych mu osobiście wyszło z hippońskiego klasztorudla duchownych, powołanych na biskupstwa, w których założyli klasztory. Do śmierci Augustyna w 431r. powstało około 30 takich klasztorów. Reguła augustiańska wywierała wpływ na organizację klasztorówpoza Afryką, a w późniejszych wiekach na nowo powstające reguły.

Podobne prace

Do góry