Ocena brak

ACTION FRANÇAISE

Autor /Tomil Dodano /17.05.2012

Skrajnie nacjonalistyczna organizacja polit, we Francji, zał. 1898 w związku ze sprawą A. Dreyfusa przez monarchistów francuskich. Przywódcą A.F. był Ch. Maunas, który opowiedział się po stronie Kościoła, widząc w nim ostoję ładu społ. i zasadniczy czynnik tradycji francuskiej.

Obrona rodziny jako podstawowej jednostki społ., rozbudowa samorządów dzielnicowego i korporacyjnego miały być wyrazem odwrotu od zasad rewolucji 1789. Organem prasowym ruchu było pismoAction Française" (stąd nazwa), zał. 1899 (od 1908 dziennik). Program A.F. znalazł uznanie wśród wielu konserwatywnych katolików i młodzieży akademickiej spod znaku camelots du roi.

Podporządkowanie zasad mor. celom polit, i nie przebierająca w środkach walka z innymi kierunkami zaniepokoiły część franc, hierarchii kościelnej; 1913 zwrócił się w tej sprawie do Rzymu Guillibert, bp Fréjus. Wynikiem jego interwencji był dekret Świętego Oficjum potępiający pisma Mau-rrasa i czasopismo. Pius X zatwierdził wprawdzie dekret, ale polecił wstrzymać jego ogłoszenie (damnabilis, non damnandus).

Wybuch I wojny świat, doprowadził do pojednania A.F. z Kościołem. Gdy jednak od 1924 A.F. ponownie stanęła w opozycji do rządu franc, i utrudniała jego pojednanie z Rzymem, zataczając coraz szersze kręgi wśród młodzieży, nawet belg., Pius XI wydał 5 IX 1926 brewe, grożące A.F. potępieniem.

Przywódcy ruchu odmówili zmiany polityki (24 XII 1926); 29 XII A.F. została oficjalnie potępiona, a w marcu 1927 bpi franc, wydali zakaz należenia do organizacji. Pomimo to wielu duchownych nadal sympatyzowało z A.F., m.in. sławny teolog L. Billot, który dlatego musiał się zrzec kardynalatu (1927).

W ruchu nastąpił jednak rozłam; wielu członków opuszczało A.F. także pod wpływem gwałtów nar. socjalizmu w Niemczech. Przywódcy zostali zmuszeni do rewizji poglądów; 20 XI 1938 i 19 VI 1939 wyrazili gotowość poddania się orzeczeniom Kościoła.

W odpowiedzi Stolica Apost. wycofała zakazy i zdjęła z indeksu dziennik „A.F." Kolaboracja z rządem Ph. Pétaina w czasie II wojny świat, przypieczętowała upadek A.F.; 1945 Maurras został pozbawiony fotela w Akademii Franc, i uwięziony. Część jego zwolenników przeszła 1944 do obozu gen. Ch. de Gaulle'a. Przestał również wychodzić dziennik „A.F."

 

R. Havard de la Montagne, Histoire de l'A.F., P 1950; E. R. Tannenbaum, The A.F., NY 1962; E. Weber, A.F., Royalism and Reaction in Twentieth Century France, Stanford 1962 (przekł. franc. 1964); L. Thomas, L'A.F. devant l'Eglise. De Pie X à Pie XII, P 1965; C. Capitan Peter, Charles Maurras et l'idéologie d'A.F., P 1972.

Podobne prace

Do góry