Ocena brak

ABSOLUT

Autor /Jan_W Dodano /23.10.2012

 

ABSOLUT (nłc. [sc. ens]> = nie przywiązany, niezwiązany, nieograniczo­ny, niezależny, doskonały (byt)) ang. ihe Absolute; fr. l'absolu; nm. das Absolute

Od czasów Voltire'a ogólnie przyjęty termin na określenie -^ Boga (I), który, deistycznie przeciwstawiony światu, po do­konaniu stworzenia nie ma z nim żadnych kontaktów. Za pierwszego filozofa, któ­ry nazwę „absolut" zastosował do Boga, uważa się Mikołaja z Kuzy; w jego ujęciu Bóg jako Byt absolutny jest doskonałą zbieżnością przeciwieństw (coincidentia oppositorum), wobec czego drogą do jego po­znania jest „uczona niewiedza" {docta ignorantia) i formalnologiczna analiza tego pojęcia.

  1. metaf. To, co zawiera rację własnego bytu, co nie zakłada istnienia niczego in­nego (-^ aseitas); ostateczna racja bytu: ab­solut jako byt konieczny i niezłożony jest racją istnienia bytów przygodnych i złożo­nych. Koniecznością istnienia Absolutu, jakim jest Bóg, i związkiem z nim bytów przygodnych zajmuje się teologia natural­na, przez niektórych włączana do metafi­zyki ogólnej.

  2. To, co w danym układzie nie jest zrelatywizowane do niczego innego, to, co jest w nim zupełne.

 

Podobne prace

Do góry