BIULETYNY WIELKIEJ ARMII

Propagandowe relacje z pól bitewnych, dyktowane przez Napoleona sekretarzom, wydawane następnie przez połowę drukarnie i publikowane w prasie podbitej Europy. Ich celem było wyjaśnianie żoł. sensu wydarzeń, w jakich uczestniczyli, związanie narodu franc. z armią oraz kształtowanie napoleońskiej...

CABRERA, niewielka w. w archipelagu Balearów

Gdzie od 1808 do 1814 Hiszpanie przetrzymywali w straszliwych warunkach franc. jeńców wojennych, w tym wielu Polaków. Racje żywnościowe były minimalne i dostarczane nieregularnie. Zdarzały się przypadki kanibalizmu. Wśród jeńców panowało prawo pięści i zezwierzęcenie. Próby ucieczek z reguły...

CZĘSTOCHOWA, niewielka forteca w Ks. Warszawskim, w pobliżu granicy z Prusami

Wzniesiona wokół jasnogórskiego klasztoru paulinów. Tworzyły ją cztery bastiony w kształcie czworoboku i bastion przed bramą wjazdową. Forteca była przestarzała, od dawna nie modernizowana, bez większego znaczenia strategicznego. W 1806 stacjonowało tu 500 prus. piechurów pod komendą gen. Hundta...

ŁOSZNICA, m. na wielkiej drodze smoleńskiej, na wsch. od Borysowa

Gdzie 23 XI 1812 korpus Oudinota wspierany przez dyw. Dąbrowskiego rozbił straż przednią ros. armii Cziczagowa. Francuzi zagarnęli 1000 jeńców i znaczne tabory, dow. straży przedniej, gen. Lambert, został ranny i z trudem uniknął niewoli. Wojska napoleońskie odzyskały Borysów.

ŚWIĘTEGO BERNARDA WIELKA PRZEŁĘCZ (Grand Saint-Bemard, Gran San Bemardo)

Jedna z głównych przełęczy alpejskich między Francją a Włochami, na wys. 2469 m. Wiosną 1800 Bonaparte, przygotowując wojnę z Austrią, zdecydował się przejść tą trudną drogą wysokogórską, aby zaskoczyć przeciwnika na równinach Lombardii. 40 tys. żoł. franc. pokonało przełęcz między 18 a...

Ślinik wielki

Arion rufus (L.), rodzina Arionidae — ślinikowate. Największy ślinik, długości 100—150 mm, którego typowi przedstawiciele są rdzawego ubarwienia, ale zmieni ność w ubarwieniu waha się od czarnego poprzez brązowoczarne aż do pomarańczowego. Jest to związane z obecnością w skórze dwóch pigmentów:...

Szczeżuja wielka

Anodonta cygnea (L.), rodzina Unionidae — skójkowate. Niekiedy osiąga wielkość 220 mm, jest więc naszym największym mięczakiem. Żyje w bagnistych wodach stojących prawie w całej Europie i na Syberii. Różne formy szczeżui powstają w zależności od środowiska, w którym te zwierzęta żyją. Do jamy...

Szpeciel wielki

Eriophyes grandis, rodzina Eriophyidae — szpecielowate. Ma robakowate, zwykle spłaszczone ciało, długości 0,15 mm. Wielu przedstawicieli tej rodziny powoduję powstawanie wyrośli na liściach albo na ogonkach liściowych.

Żagnica wielka

Aeschna grandis (L.), rodzina Aeschnidae — żagnicowate. Długość ciała 73 mm, przedniego skrzydła 50 mm. Lata od lipca do października, najczęściej na brzegach lasów, na wyrębach i przerzedzonych miejscach w lesie, gdzie poluje w powietrzu na owady. Lot jest szybki i dynamiczny. Larwy są drapieżne...

Rączyca wielka

Tachinagrossa (L.), rodzina Tachinidae — rączycowate. Długość ciała 15—20 mm. Występuje w lasach, najczęściej na leśnych porębach. Siada zwykle na kwiatach roślin baldaszkowatych. Larwy pasożytują w gąsienicach dużych motyli.

Kulik wielki

Numenius arąuata (L.), rodzina Scolopacidae « bekasy. Jest największy wśród siewek (53—58 cm). Ma długie nogi i charakterystycznie długi, cienki, zagięty do dołu dziób. Upierzenie ma brązowo-białe, pokryte czamobrązowymi plamami, brzuch i kuper białe.

Na wierzchu głowy są delikatne, podłużne...

Krążenie wielkie lub systemowe

Rozpoczyna się w lewe komorze, z której w przedłużeniu stożka tętniczego komory lewej wychodzi aorta. Aorta rozprowadza krew tętniczą po całym ustroju. W początkowym przebiegu aorta kieruje się ku górze, jako aorta wstępująca, od której odchodzą tętnice wieńcowe zaopatrujące serce. Aorta...