Nikomedes (matematyk)

Nikomedes (stgr. Νικομήδης) – matematyk grecki żyjący na przełomie III i II wieku p.n.e. Twórca konchoidy Nikomedesa. Za jej pomocą zaproponował rozwiązanie problemu podwojenia sześcianu i trysekcji kąta (podziału kąta na 3 części). Zajmował się również kwadraturą...

Czytaj Dalej

„ŻYWOT EZOPA FRYGA" - WSPÓŁCZEŚNI O BIERNACIE Z LUBLINA I JEGO „EZOPIE”

Cenzor zamojski, wymieniając (niezupełnie dokładnie) tytuł Ezopa -i,!/ wskazując na jego wierszowaną formą („Żywot rymami złożo-m "), nie posiadał żadnych wiadomości o autorze dzieła, choć nazwisko Mi' mata z Lublina nie było mu bynajmniej obce, tyle że z powodu zupełnie innego tekstu, mianowicie...

Życie kulturalne i umysłowe w czasach stanisławowskich

Druga połowa wieku siedemnastego i początek osiemnastego pogrążył nasz kraj w głębokim zacofaniu kulturalnym i dusznej atmosferze marazmu i konserwatyzmu. Świeże prądy umysłowe z Zachodu związane z epoką Oświecenia, dotarły i do Rzeczpospolitej, choć początkowo przeszczepiali je na nasz grunt...

Osobowość czy sytuacja oraz aktywność czy geny - wyjaśnianie w psychologii.

 

Czemu tak jest, że jabłko pada nie daleko od jabłoni, albo nie chcemy być podobni do rodziców, ale później stwierdzamy, że jesteśmy tacy jak oni? Dlaczego coś jest typowe dla nas, a coś nie jest?

Kształt czaszek morderców jest inny niż u zwyczajnych ludzi ,czy jest dobrym matematykiem czy nie...

Descartes René, Kartezjusz

 

Descartes René, Kartezjusz (1596-1650), wybitny filozof, racjonalista oraz matematyk i fizyk francuski. Prekursor współczesnej kultury umysłowej, postulował metodę rozumowania wzorowaną na myśleniu matematycznym (sceptycyzm metodologiczny), twórca kartezjanizmu oraz słynnej sentencji "cogito ergo sum" -...

Dorobek klasyków w teorii organizacji i zarządzania z punktu widzenia przydatności we współczesnym świecie.

 

Rozwój teorii organizacji i zarządzania - brak ogólnej koncepcji zarządzania, teoretycznych aspektów zarządzania w historii doprowadził do wykształtowania się trzech szkół: klasycznej, behawioralnej, ilościowej. Wiek XVIII reprezentowali: R. Owen ® skoncentrował on uwagę na czynnikach wzrostu...

Wyjaśnienie znaczenia terminu „ARCHÉ” - Tales z Miletu (ok. 620 - ok. 540 p.n.e.)

Filozof, matematyk i astronom grecki, jeden z twórców tzw. szkoły jońskiej. Rozpoczął systematyzowanie wiedzy geometrycznej. Przypisuje mu się wiele twierdzeń (m.in. twierdzenie Talesa, dzięki któremu miał wyznaczyć wysokość piramidy). Uchodzi za ojca matematyki. Znane mu były zjawiska oddziaływania...

Filozofia Kartezjusza - Descartes René, Kartezjusz (1596-1650)

Wybitny filozof, racjonalista oraz matematyk i fizyk francuski. Prekursor współczesnej kultury umysłowej, postulował metodę rozumowania wzorowaną na myśleniu matematycznym (sceptycyzm metodologiczny), twórca kartezjanizmu oraz słynnej sentencji "cogito ergo sum" - myślę, więc jestem, głosił...

PERYPATETYCY– WIĘKSZOŚĆ FILOZOFÓW ARABSKICH VIII – XII

Alkendi (IX n.e. – współczesny Eriugenie): tłumacz i komentator Arystotelesa, z elementami neoplatońskimi (teologia negatywna w formie krańcowej)

Alfarabi (X n.e.): emanacyjna interpretacja Arystotelesa, ale nie mistyczna – wszelki byt wyłania się z Boga, ale nie może się z nim łączyć; największy...

"Czucie i wiara" jako zasada romantycznego poznania. Ballada "Romantyczność" A. Mickiewicza manifestem poezji romantycznej

W 1822 roku ukazał się I tomik "Poezji" A. Mickiewicza. W tomie tym zamieścił poeta cykl pt. "Ballady i romanse", rozprawę pt. "O poezji romantycznej" oraz kilka wierszy lirycznych. Szczególnie "Ballady i romanse" zostały przyjęte entuzjastycznie, choć zawierały zupełnie nowe treści, nowatorska była...

TALES I POCZĄTEK FJLOZOFII

W okresie przednaukowym stosunkowo najbliższymi nauki byli poeci kosmogoniczni i przedstawiciele umiejętności praktycznych. Ale pierwsi ujmowali zagadnienia wyłącz­nie mitologicznie, a drudzy wyłącznie technicznie, więc nie uprawiali jeszcze nauki. Aż wreszcie kiedyś nastąpiło wśród Greków przejście...

PITAGOREJCZYCY

Podczas gdy jeden szereg wczesnych greckich filozofów, od Talesa po Demokryta, żył i działał w Jonii, drugi występował w zachodnich jońskich koloniach, we Włoszech. Z tych „italskich" filozofów najwybitniejszą grupę stanowili pitagorejczycy. Koło połowy VI w. Pitagoras założył związek...

ZESTAWIENIA, ZAGADNIENIA FILOZOFII W PIERWSZYM JEJ OKRESIE

Zagadnienia tego okresu były tedy głównie kosmologiczne; ubocznie rozważane były również psychologiczne i epistemologiczne; teologiczne nie odłączyły się od kosmolo­gicznych; etyczne pojawiały się tylko w zaczątkowej postaci.

I. Z zagadnień kosmologicznych główne było A) zagadnienie zasady (arche)...

KONIEC FILOZOFII HELLENISTYCZNEJ

1. eklektyzm. W tym okresie filozoficznego wielowładztwa musiały powstać i po­wstawały dążenia do uzgodnienia zwalczających się doktryn i utworzenia doktryny kompro­misowej. Gdy przez szereg pokoleń zwycięstwo filozoficzne nie przechylało się na stronę

żadnej ze szkół, coraz liczniejsi stawali się...

ZESTAWIENIA, ZAGADNIENIA OKRESU HELLENISTYCZNEGO

Zagadnienia naczelne i szczególnie charakterystyczne dla epoki były trzy. W fizyce: co jest ukrytą przyczyną zjawisk? W logice: co stanowi kryterium prawdy? W etyce: co daje szczęście? Tym trzem były podporządkowane wszystkie inne.

Fundamenty nowych szkół zostały założone w najbliższym czasie po...

SZKOŁA W CHARTRES. HUMANIZM WCZESNEGO ŚREDNIOWIECZA

W XII wieku, okresie rozkwitu wczesnej scholastyki, gdy Paryż kształcił teologów i dialektyków, druga wielka szkoła, szkoła w Chartres, zgromadziła humanistów. Szkoła ta, myśląca filologicznie i retrospektywnie, w filozofii nowych owoców nie wydała; nato­miast znakomicie podniosła ogólną kulturę...

NEWTON

Wyniki, do jakich przyrodoznawstwo doszło w XVII w., przez swą ścisłość, pewność i systematyczność stały się wzorem i fundamentem dociekań filozoficznych. Jak we wcześ­niejszej fazie stulecia Galileusz, tak w późniejszej Newton był wielkim pośrednikiem między przyrodoznawstwem a...

FILOZOFIA W POLSCE W WIEKU XVII

1. Polska, która od XIV w. przez ostatni okres średniowiecza i przez Odrodzenie należała do krajów o wysokiej kulturze filozoficznej, straciła w XVII w. to stanowisko. W wielkim ruchu filozoficznym tego stulecia udziału nie brała, nie utrzymała się na poziomie umysłowym Francji, Anglii czy Holandii...

TRZECI OKRES FILOZOFII NOWOŻYTNEJ (OKRES OŚWIECENIA I KRYTYKI, WIEK XVIII)

1. filozofia na usługach oświecenia. Filozofia, która zapanowała w XVIII w., stanowiła nowy typ przede wszystkim przez to, że stawiała sobie cele praktyczne. Wierzyła, że dokona naprawy sposobu myślenia i życia; chciała zdobyć wiedzę nie dla niej samej, lecz dla oświecenia umysłów, uprzątnięcia z...

D'ALEMBERT I POZYTYWIZM

W XVIII wieku znalazła się również grupa uczonych, która zajęła stanowisko najwięk­szej ostrożności i ograniczyła zakres naukowych dochodzeń, byle osiągnąć w nich zupełną pewność. Fakty były dla nich jedynym przedmiotem nauki i filozofii. Stanowisko to, któremu XIX w. dał nazwę pozytywizmu...

OŚWIECENIE I KANTYZM W POLSCE

 

1. oświecenie. 1. W pierwszej połowie XVIII w. stan filozofii w Polsce nie uległ zmianie w stosunku do XVII w.; była nadal uprawiana w klasztornych kolegiach, a pojmowana w anachroniczny, scholastyczny sposób. Nawet poziom jej obniżył się jeszcze: scholastyka, która koło 1600 r., w okresie...