FATUM

fatalite, fatum; nm. Fatalitat, Fatum, Yerhangnis Anonimowa przemożna siła, ustalająca nieodwołalnie bieg zdarzeń, a w szczególno­ści koleje życia każdego człowieka.

FATA

1506) Boiarda występuje Fata Morgana (zob. fata 'czarodziejka' z łac; fatum (zob.

FATUM

fata, odfari 'mówić', mit. ,] Fatum jedno spokojne, niewzruszone, rozum nieubłagany świata, patrzy z wysoka na wiry ziemi i nieba. Fatum poemat symfoniczny, opus 77 (1868) Czajkowskiego.

FATUM

ludi fatales obchodzono 29-30 IX.