Język polski /17 000 prac/

  • Ocena brak

    KARAWAKA

    Hist. kult. krzyż o dwóch poprzecznicach (górnej zazw. krótszej), uchodzący w XVI i XVII w. za cudowny środek chroniący od morowej zarazy.

    Rozpowszechniany w Polsce przez pielgrzymów wracających z Włoch, dokąd dostał się z Hiszpanii.

    Od nazwy miasta Caravaca w płd.-wsch. Hiszpanii, gdzie krzyże takie...

    Ocena / Kategoria / Definicje

    Autor /Wojbor Dodano /23.03.2012 Znaków /399

    praca w formacie txt
  • Ocena brak

    KARA

    Dawne carskie więzienie katorżnicze nad rzeką Karą w Kraju Zabajkalskim (słynny i głośny protest więźniów, m.in. proletariatczyków, w 1889, przeciw nieludzkiemu traktowaniu więźniów i więźniarek); zob. Do mazura stań wesoło...

    Ocena / Kategoria / Definicje

    Autor /Wojbor Dodano /23.03.2012 Znaków /262

    praca w formacie txt
  • Ocena brak

    KARETA

    W XIX w. czterokołowy, resorowany pojazd na dwie a. cztery osoby, o nadwoziu w kształcie zamkniętego pudła z opuszczanymi oknami w drzwiczkach, ciągniony przez 2, 4 a. 6 koni, będący wynikiem unowocześnienia i uprosżczenia dawniejszej karocy; z wł. carretta.

    Ocena / Kategoria / Definicje

    Autor /Wojbor Dodano /23.03.2012 Znaków /268

    praca w formacie txt
  • Ocena brak

    KARAWANSERAJ

    Na Wschodzie dom zajezdny, miejsce nocnego postoju karawany, gromady podróżnych, pielgrzymów a. kupców, wiodących juczne zwierzęta lub jadących wierzchem przez pustynię a. niebezpieczne okolice; z pers. karwansaraj od karwan 'karawaną'.

    Ocena / Kategoria / Definicje

    Autor /Wojbor Dodano /23.03.2012 Znaków /263

    praca w formacie txt
  • Ocena brak

    KARABELA

    W dawnej Polsce krzywa szabla turecka, bogato zdobiona, z reguły nie służąca jako broń, ale noszona od parady, jako uzupełnienie stroju polskiego. Od nazwy miasta arab. Karbala w dolinie Eufratu na płd. od Bagdadu (dziś w Iraku) a. od nazwiska płatnerza Karabeli.

    Pamiętają i swoi, i nieprzyjaciele...

    Ocena / Kategoria / Definicje

    Autor /Wojbor Dodano /23.03.2012 Znaków /510

    praca w formacie txt
  • Ocena brak

    KARIATYDA

    Podpora, rzeźba przedstawiająca kobietę, spełniająca funkcję kolumny, filaru, który podtrzymuje belkowanie, balkon itp., zwł. w porządku jońskim; jej męskim odpowiednikiem jest atlant; z gr. karyatides 'dziewczęta, zwł. tancerki z lakońskiej wsi Karyai; niewolnice, skazane na dźwiganie...

    Ocena / Kategoria / Definicje

    Autor /Wojbor Dodano /23.03.2012 Znaków /483

    praca w formacie txt
  • Ocena brak

    SATYRA, satyra w literaturze polskiej

    SATYRA, utwór lit. wyrażający kryt. stosunek autora do przedstawionych zjawisk, ośmieszający lub piętnujący ludzkie wady i przywary, obyczaje, stosunki społ., postawy światopoglądowe, polit., artyst., określone osoby, grupy i instytucje. Istotą wypowiedzi satyr, jest negacja, mniej lub bardziej...

    Ocena / Przedmiot / Język polski

    Autor /nata77a Dodano /23.03.2012 Znaków /30 574

    praca w formacie txt
  • Ocena brak

    SATYR, albo Dziki mąż, poemat polityczno-satyryczny J. Kochanowskiego

    SATYR, albo Dziki mąż, poemat polityczno-satyryczny J. Kochanowskiego, powst. zapewne pod koniec 1563 lub na przełomie 1563 i 1564 i od razu ogł. drukiem w Krakowie ok. 1564 (2 wydania). Typ utworu nowy w pol. piśmiennictwie nar.: poemat utrzymany w poważnej formie epickiej, składany 13-zgłoskowcem, a...

    Ocena / Przedmiot / Język polski

    Autor /nata77a Dodano /23.03.2012 Znaków /1 923

    praca w formacie txt
  • Ocena brak

    SARNICKI Stanisław

    SARNICKI Stanisław, ur. ok. 1532 w Mokrym Lipiu (ziemia chełmska), zm. 23 IX 1597 tamże, historyk. Studiował w Królewcu, Wittenberdze i Genewie. Działacz i polemista kalw., senior zborów w Krakowskiem, po 1570 odsunął się od działalności reformacyjnej. Osiadł w rodzinnej wsi, został wojskim...

    Ocena / Przedmiot / Język polski

    Autor /nata77a Dodano /23.03.2012 Znaków /968

    praca w formacie txt
  • Ocena brak

    SARNECKI zygmunt, pseud. Orgon, W. Ślepowron i in.

    SARNECKI zygmunt, pseud. Orgon, W. Ślepowron i in., ur. 20 XI 1837 w Hołodkach (Podole), zm. 9 I 1922 w Krakowie, dramaturg, prozaik, krytyk, publicysta, dziennikarz. Pochodził z zamożnej rodziny ziemiańskiej. Od 1857 zamieszczał felietony w „Gazecie Codziennej". Studiował we Włoszech i Francji, skąd...

    Ocena / Przedmiot / Język polski

    Autor /nata77a Dodano /23.03.2012 Znaków /2 496

    praca w formacie txt

Do góry