Ocena brak

ZYGFRYFA LINIA - umocnienia

Autor /maslak Dodano /02.03.2011

System umocnień wzdłuż zachodniej granicy Niemiec budowany od 1938 r., rozciągał się od Holandii do Szwaj­carii. Po 1940 r. wstrzymano budowę i umocnienia konserwowano; w la­tach 1941-43 część uzbrojenia prze­transportowano na *Atlantycki Wał.

Linia Zygfryda miała ok. 580 km dłu­gości. Składała się z trzech sektorów: północny od granicy niemiecko-ho-lenderkiej (Kleve) do Trewiru (ok. 250 km), centralny od Trewiru do Karlsruhe (ok. 160 km) i południowy od Karlsruhe do Bazylei (ok. 170 lem). W skład linii (od 1944 r.) wcho­dziły twierdze (Wesel, Kolonia, Ko­blencja i Moguncja), odcinki umoc­nione oraz strefa obrony przeciwlot­niczej o głębokości 60-75 km. Obiekty fortyfikacyjne składały się z żelbetowych bunkrów z kopułami pancernymi, uzbrojonych w 3-6 cięż­kich karabinów maszynowych, blo­khauzów z 2 moździerzami i 2 miota­czami ognia oraz schronów artyleryj­skich z 6 działami i 1 ciężkim karabinem maszynowym.

Dostępu do obiektów fortyfikacyjnych broniły zapory przeciwpancerne (rowy, prze-ciwskarpy) i przeciwpiechotne (zasie­ki, pola minowe). Ogółem wybudo­wano 15 560 obiektów fortyfikacyj­nych. Linia Zygfryfa została na jednym odcinku przełamana przez wojska amerykańskie w październiku 1944 r., całkowicie w marcu 1945 r.

Podobne prace

Do góry