Ocena brak

Żuraw

Autor /Benon Dodano /26.01.2012

Wygląd: Większy od bociana; długość ciała ok. 115 cm, wysokość do 120 cm, rozpiętość skrzydet do 240 cm. Tułów, skrzydła i stopy w szarej tonacji, ogon ciemniejszy. Młode szarobrązowe z jaśniejszym spodem. Głowa i szyja ptaków dorosłych czarne z białymi, bocznymi smugami, biegnącymi od oka wzdłuż boków szyi.

Pióropusz zwieszający się nad ogonem jest utworzony z wydłużonych piór barkówek. Czerwona łysina na przodzie głowy u dorosłych ptaków nie jest zbyt widoczna, a nie mają jej wcale ptaki z podgatunku południowo-wschod-niego. Mocny, spiczasty dziób jest znacznie krótszy niż u bociana. W locie tworzą klucz; głos - głośne trąbiące „krii", zwany klango-rem; można go usłyszeć także nocą, gdy żurawie lecą jesienią nad miastami.  

Środowisko: Żuraw jest ptakiem lęgowym w północnej, miejscami także w środkowej, w południowej i w południowo-wschodniej Europie oraz w Turcji. W Niemczech większość miejsc lęgowych znajduje się na wschód od Laby. W Polsce najwięcej żurawi gnieździ się w północno-zachodniej części kraju (Bydgoskie, Wielkopolska i Koszalińskie) oraz na Mazurach. Lęgnie się u nas 800-900 par tych ptaków.

Żurawie są ptakami wędrownymi. Raki żyjące w północnej i północno-wschodniej Europie zbierają się jesienią, przede wszystkim we wrześniu, na tradycyjnych, stałych miejscach, na łąkach i bagnach. Zazwyczaj w październiku w ciągu krótkiego czasu stada ptaków ruszają na wędrówkę i ciągną niezbyt szerokim szlakiem w kierunku południowo-zachod-nim. W pogodny dzień październikowy można czasem zobaczyć w locie ponad 1000 tych ptaków.

Klucz wysoko ciągnących na zachód żurawi i ich donośny, melodyjny klangor - jako znak nieuchronnie nadciągającej zimy - wywiera na obserwatorze niezywkłe wrażenie. Wiele żurawi zimuje na obszarze gór Atlas w Afryce, gdzie jesienią zaczyna się pora deszczowa, część ptaków dociera do wschodniej Afryki, głównie na rozległe mokradła w górnym biegu Nilu. Wiele z nich spędza zimną porę roku także na południowych krańcach Europy, np. na Półwyspie Iberyjskim, Półwyspie Apenińskim oraz na wyspach greckich. Raki zimujące we wschodniej Afryce wracają przez Grecję i niziny naddunajskie Środkowoeuropejskie żurawie docierają do swoich miejsc lęgowych w połowie kwietnia.

Legi: Żurawie gnieżdżą się na otwartych, rozległych błotach, nawet okresowo podsychają-cych, na śródleśnych bagnach, podmokłych i odległych od ludzkich siedzib łąkach. W gęsto zaludnionej Europie Środkowej niełatwo im znaleźć miejsca lęgowe, a i te są zagrożone.

Tam, gdzie nie są niepokojone, co roku zakładają gniazdo w tym samym miejscu. Oboje partnerzy budują je wspólnie i zmieniają się przy wysiadywaniu jaj. Zmianie „warty" towarzyszy głos przypominający trąbienie. Wiosną ptaki zbierają się gromadnie na swoim ulubionym placu i odbywają wspólne toki. Podskakują wysoko i biją skrzydłami, kłaniają się sobie, biegają w kółko podrzucając pizy tym w powietrze pęki trawy. W Skandynawii takim słynnym miejscem „tańców" żurawi jest jezioro Hornborg w środkowej Szwecji, gdzie co roku na to widowisko licznie zjeżdżają się wielbiciele tych ptaków.

Także poza okresem lęgowym żurawie tańczą wtedy, gdy są zdenerwowane lub czymś podniecone. W zniesieniu zwykle 2, wyjątkowo także 3 jaja, długości ok. 95 mm. Początek lęgów w środkowej Europie w połowie kwietnia, czas wysiadywania 29 dni. W czasie, gdy jedno z rodziców siedzi na jajach, drugie stoi w pobliżu na straży. Gdy wylegnie się pierwsze pisklę, jest wodzone przez jedno z rodziców, a drugi rodzic dalej wysiaduje następne jajo. Pisklęta są zagniazdownikami; wykluwają sie pokryte gęstym puchem - czerwonawo-brązowym na wierzchu i białym pod spodem. Najszybciej rosną im nogi. Zaczynają latać po 9-10 tygodniach, ale rodzina trzyma się razem aż do zimy.

Pożywienie:wszystkożerne - jedzą owady, nasiona, korzenie itp. W czasie wędrówki chętnie wypoczywają na polach, gdzie żywią się pokarmem roślinnym i zwierzęcym.

Podobne prace

Do góry